O (nie) zadomawianiu się w świecie

Angielskie aktorki imitują Polki

2012-01-27T14:37:00.001-08:00

Happy Australia Day!

2012-01-25T21:50:00.000-08:00

Temat kobiecości - kontynuowany

2012-01-24T22:11:00.000-08:00

Ktoś ostatnio do mnie powiedział:

"She's gorgeous! Sorry about the gender stereotyping but she's truly gorgeous".

Mówił oczywiście o Mayi. Pomyślałam - ojej - jak taktownie. Przypomniał mi się pewien profesor polonista, który mówił, że jeśli wiemy, że zdanie nie powinno zaczynać się od "ale", i gdy jednocześnie poświęciliśmy studiowaniu języka polskiego całe nasze życie, to wolno nam zacząć zdanie od ale. Ale tylko wtedy. Co różni te sytuacje - świadomość, intencja. Co jeszcze - miejsce historyczne, kulturowe, społeczne.

Dzisiaj za to Facebook obiegło takie oto zdjęcie i rozpętała się poważna debata, a nawet debata piekiełko, której z zaciekawieniem się przyglądałam, bez zabierania głosu.

Czy męskie kobiety faktycznie zagrażają męskości mężczyzn. Tak pomyślalam, że w sumie możliwe, zwłaszcza gdy mężczyzna nosi na codzień spódnicę;)

A tak poważnie, gdyby temat ugryźć psychologicznie. Są pewne pozytywne cechy uważane typowo za męskie jak np. ambicja, siła i są takie uważane za typowo kobiece jak np. wrażliwość i empatia, są też pozytywne cechy uważane za typowo dziecięce jak otwartość, świeżość spojrzenia. W tym sensie warto pielęgnować w sobie i trochę dziecko i trochę kobietę i trochę mężczyznę, bez względu na wiek i płeć. Nietrudno też pomysleć o cechach uważanych za negatywne (zależność emocjonalna u kobiet, agresja u mężczyzn, egocentryzm u dzieci) w tym sensie nie warto w sobie pielęgnować ani kobiety, ani mężczyzny ani dziecka.

Karmienie piersią

2012-01-24T02:02:00.000-08:00

Natknęłam się już jakiś czas temu na artykuł w The Guardian o tym, że Facebook oficjalnie przeprosił za usunięcie zdjęcia, na którym dziewczynka karmi piersią lalkę. Dziewczynka na zdjęciu ma na imię Maya.

Imię Maya znalazło się w stanie Victoria (stanie, w którym znajduje się Melbourne) na 29 miejscu najpopularniejszych imion nadanym dziewczynkom w roku 2011. W Victorii urodziły się w ubiegłym roku 134 Maye, w tym nasza Maya. Na miejscu pierwszym znalazło się imię Mia. Pełna lista tutaj.

Dzisiaj na facebooku jedna z moich znajomych mam powiesiła taki obrazek:

W Australii prawnie matki mogą karmić wszędzie. O tym jak to prawnie wygląda w innych krajach można przeczytać na Wiki. Czy mówiłam już o tym, że uwielbiam karmić piersią i że robię to wszędzie, w zależności od potrzeby dziecka i robię to bez narzutek i innych zasłonek. Tylko czy to jest kobiece, czy niekobiece tak się zastanawiam(patrz post niżej).

Feminizm po chrześcijańsku

2012-01-23T00:18:00.000-08:00

"Z perspektywy chrześcijaństwa feministki to nie te kobiety, które są świadome swej godności i które potrafią bronić swej wyjątkowości oraz swego kobiecego geniuszu, ale przeciwnie - to te kobiety, które rezygnują ze swej kobiecości oraz niepowtarzalności i starają się upodobnić do mężczyzn."
(...)
"Przy mało kobiecych kobietach, mężczyźni stają się mało męscy. Nie zachwycają się takimi kobietami. Nie są skłonni wiązać się z nimi na całe życie i pokochać je na zawsze."

źródło:
http://www.fronda.pl/news/czytaj/tytul/feminizm_a_mezczyzni_17537

Nie - wcale, a wcale mnie nie wzrusza, że autor artykułu wie tyle o feminizmie ile przeciętny Zenek z baru w Ząbkowicach Dolnych. Zawsze jednak zadziwiało mnie z jaką łatwością a zarazem przekonaniem o swojej nieomylności potrafią o sprawach kalibru dużego jak np. miłość, wieczność, dobro itp mówić księża. Tak jakby sama przynależność do instytucji kościoła (czy też samo miejsce po właściwej stronie barykady) dawało wiedzę i prawo do ekspertyzy w temacie. A co z tymi setkami lat traktatów filozofii chrześcijańskiej i nie tylko, debat, paradoksów. Przeskakujemy nad nimi jakby nigdy nie istniały lub jakbyśmy nie mieli o nich pojęcia. Zapewne motywowani głębokim szacunkiem dla tradycji chrześcijańskiej. Jak zapewne artykuł motywowany szacunkiem dla kobiet (dla tych kobiecych oczywiście).

iTunes U & iBooks

2012-01-21T03:21:00.000-08:00

Wczoraj w moim życiu zajaśniało. Każdy, kto lubi uniwersytety, profesorów i naukę w wydaniu wykładów będzię zachwycony. Wczoraj wyszła aplikacja na iPada, z wykladami i kursami prowadzonymi przez slynnych profesorów na najświetniejszych uczeliach na świecie. Wszystko za friko, oczywiście. Świetnie przygotowane kursy i wykłady. Ile kosztuje taki kurs na Yale? Nie wiem, ale są to tysiące $$$. iTunes U istniało wcześniej w wersji na PC.

Apple ogłosił za to, że startuje z biznesem "e-booków" i chce projekt rozwinąć w kierunku takim, że każdy może książkę napisać, opublikować i sprzedać, jedyna zasada taka, że książka nie może kosztować wiecej niż $15.

Żyjemy naprawdę w interesujących czasach.

Chubby-nóżka i pipi-noska

2012-01-18T15:45:00.000-08:00

Jestem osobą kreatywną, niewątpliwie, 100 myśli i pomysłów generowanych na minutę. Dla mojej córeczki generują mi się w głowie nie tylko pieszczotliwe imiona, ale też piosenki.

I tak nazywam Mayę: PIPI-NOSKĄ (bo uwielbia jak przyciskam jej nosek i robię pi-pi), MYSZKĄ-FRANCISZKĄ (jak jest niegrzeczna), SINIĄ-MINIĄ (gdy chcę, żeby się uciszyła), CHUBBY-NÓŻKĄ (gdy bawię się jej grubymi nóżkami, które są tak gładkie i apetyczne, że chciałoby się je zjeść) oraz NIULĄ-MAYULĄ i JULEM-MAYULEM.

Podobno są mamy które używają języka bardziej referencyjnego (wskazują na przedmiot i go nazywają) oraz mamy które używają języka emocjonalnego (nazywają emocje i stany dziecka i wzmacniają emocje pozytywne). Podobno mamy tworzą cały system uproszczonej mowy "baby-talk" i podobno tatusiowie już nie tak bardzo. Niemowlaki wykazują preferencje dla wysokich tonów mowy, nawet ze strony tatusiów.

Gdy chcę, żeby jadła mówię "Maya yum-yum", a gdy podaję Mayci smoczka mówię "yummy-dummy".

Ułożyłam też piosenkę, spontanicznie, z tańcem i przyklaskiwaniem, którą Maya uwielbia, którą jej śpiewam/tańczę na dzień dobry i w rytm której Maya cała podryguję i macha rączkami w podekscytowaniu. Piosenka leci tak:

Halo halo halo baby, halo baby halapino
Halo halo halo baby, baby, baby halapino
Halo halapino baby, halo baby halapino
Halo halapino baby, baby, baby halapino

Kryzysowo

2012-01-17T19:28:00.000-08:00

Deprywacja snu sprawia, że jest mi źle. Rano zwlekam się z łóżka, wtedy Maya jest najbardziej radosna i wypoczęta, wykorzystuję więc dobry chmur na samodzielne zabawy na brzuszku, z zabawkami. Jak się znudzi to ją przekladam do siedzącego "activity center" bądź wstawiam ją w chodzik i wychodzimy na podwórko, puki jeszcze zacienione, bo słońce z rana po drugiej stronie domu. Ja wtedy wykorzystuję dobry chmur dziecka i pije mrozoną kawę i przeglądam "newsy" na iPadzie. Potem spacer, zakupy, gotowanie, sprzątanie, zabawy z dzieckiem - pełny "multitusking". Moje rutyny z Mayą są dopracowane, chyba, że dziecko zaczyna być nazbyt marudne. Rutyny trzymają mnie przy życiu.

Gorzej jak Maya idzie spać, wtedy mam czas dla siebie i tu następuje załamanie. Czuję, że nie jestem w stanie zrobić nic, nie mam nawet ochoty włączyć telewizji i nawet przeglądanie Internetu mnie drażni, a drobna przekąska lub szklanka ulubionego soyowego mleka nie sprawia radości, nie chce mi się nic, ani gadac z Owenem. O czytaniu książek lub bawieniu się w "master chefa" nie ma mowy. Czuje się bezgranicznie zmęczona. Tzw czas dla siebie jest czasem totalej kapitulacji, popadam w stupor. I to mnie martwi.

W piątek umówiliśmy się, idę spać do drugiego pokoju, z zatyczkami w uszy. Owen zajmie się wygłodnalym i ząbkującym potworem. Może uda mi się chociaż trochę zregenerować i nabrać dystansu.

Mówię sobie - każdy kryzys, każdy życiowy impas jest dobry, bo ostatecznie przynosi rozwiązanie, jednocześnie uczymy się czegoś nowego o sobie, o życiu, przez to stajemy się silniejsi, mądrzejsi. Każdy impas mija, jak każda zła emocja, czasami najlepsze, co można zrobić to przeczekać.

Trzecia nieprzespana noc

2012-01-15T20:20:00.000-08:00

Maya ząbkuje. Dwa dolne wyszły już jakieś trzy tygodnie temu. Czekam na dwa górne, potem podobno jest lepiej aż do ostatnich, ale to dopiero po roku. Wczoraj, podobnie jak przedwczoraj i przedprzedwczoraj Maya budziła się od 2.00 w nocy co 15-30 minut, o 5.00 nad nad ranem napoiłam ją paracetamolem i spała aż do 9.00 - co za ulga. Dzisiaj kupiłam krem na dziasła, jak nie pomoże to znów sięgam po paracetamol. Poza tym praca przy dziecku i w domu nigdy się nie kończy. Dobrze że jest lato i wszystko momentalnie schnie w słońcu. Popralam dzisiaj wszystkie koce, pokrowce na sofę i komplet pościeli. Jest pewien plus bycia mamą siedzącą w domu - uczę się wszystkie prace domowe wykonywać szybko i efektywnie. Raz dwa i zrobione. To bardzo przydatna umiejętność.

Lekcja kultury - australijskiej

2012-01-13T16:01:00.001-08:00

O czym rozmawiać i nie rozmawiać z ludźmi na spotkaniu towarzyskim.

Najlepsze tematy to takie, które nie wywołają żadnych konsternacji, negatywnych emocji, ambiwalencji, a więc tematy lekkie:

1. Footie (zwłaszcza w Melbourne - a więc ulubiony regionalny sport) chociaż gdy trafimy na intelektualistów, albo artystów, tudzież ludzi z dystansem do kultury mainstreamowej, lub sami nie lubimy sportu wtedy lepiej sobie odpuścić, wtedy zawsze pozostaje
2. Pogoda, o pogodzie można rozmawiać bez końca i każdy czuje się wygodnie w temacie.
3. Mile widziane są też lekkie humorystyczne rozmowy na temat tego, co dzieje się w "niusach", zwłaszcza lokalnych. Umiejętność budowania sarkastycznych żartów jest tutaj nie do przecenienia. Umiejętność budowania sarkastycznych dwuznacznych wypowiedzi jest w kulturze Australijskiej kluczowa (wcale nie łatwe dla kogoś, kogo pierwszym językiem angielki nie jest). Okazywanie emocjonalnego dystansu do świata i siebie poprzez lekkie i sarkastyczne żartowanie z rzeczywistości jest kluczowe.
4. Planach na weekend/jutro (zwłaszcza naszego rozmówcy), o tym co robiliśmy weekend wcześniej
5. Kawiarniach, restauracjach i jedzeniu - które najlepsze, które nowe i interesujące itd.

O czym zdecydowanie nie rozmawiać:
1. Poważnych tematach, zwłaszcza światopoglądowych, kontrowersyjnych jak rasa, religia, polityka i inne tematy mocno światopoglądowe i emocjonalnie angażujace. To jest najlepszy sposób na odstraszenie ludzi od siebie.
2. Pieniądze, ceny, zakupy domów i zakupy w ogóle, ile zapłaciliśmy, ile zarabiamy, ile inni zarabiają i inne poważne tematy życiowe.
3. Ważne też jest, żeby za bardzo nie gadać o sobie, ale zadawać pytania innym. Dobre pytania - poczynając od najlepszego pytania jak się miewasz, czy miałeś dobry poranek, dobrą podróż, dobry sen itd. A wszystko by okazać troskę, zainteresowanie, grzeczność, takt, by wzbudzić dobre samopoczucie, uśmiechy i poczuć się wygodnie w swoim towarzystwie.
4.Oraz, żeby przypadkiem nie zagadać się z jedną osobą za długo, ale rotować i zamienić słowo z każdym. Zresztą nie da się za długo rozmawiać na tematy lekkie. Wszystko w atmosferze lekkiej, wesołej, pozytywnej, z dystansem, z poszanowaniem dla prywatności i autonomii innych ludzi, bez przekraczania granic.
5. Narzekanie, zwierzanie się z problemów lub wyjawianie swoich głębokich przekonań o świecie jest zupełnie nie na miejscu. Typowy Australijczyk myśli, że wszyscy mamy problemy, zmartwienia, ale obarczanie swoim emocjonalnym bagażem innych jest niegrzeczne, niedojrzałe lub conajmniej egocentryczne. Negatywne emocje nie są regulowane w tej kulturze poprzez dzielenie i rozładowywanie w zwierzeniach, ale poprzez represję, powściągliwość i sarkazm.

Gorzej jak idzie się na imprezę, gdzie będą i Australijczycy i Polacy, wtedy trudno wygrać i jest dużo zamieszania. Na taką imprezę idziemy dzisiaj. Nie pomaga, gdy jest osób 60 i sporo dzieci. Ostatnio stwierdziliśmy, że imprezy z obcymi dziećmy, pełne krzyków, biegania, płaczu i ogólnego zamieszania są wyjątkowo męczące. Jednocześnie chcielibyśmy by Maya miała kontakt z innymi dziećmi, też z polskimi dziećmi. I jak tu wygrać i wyjść cało z zamieszania.

Wakacje zarezerwowane

2012-01-11T15:20:00.000-08:00

Teraz tylko czekamy na przyjazd rodziców

http://www.ladybayresort.com.au/gallery.html

Jak żyć

2012-01-10T02:09:00.000-08:00

Odwołam się po raz piąty do noworocznego artykułu. To takie słowa, które przeczytane rozbrzmiewają w głowie jeszcze bardzo bardzo długo.

"(...) Musisz być w ruchu, miękki, elastyczny, słuchać muzyki i śledzić ruchy partnera. Jest przypowieść o dwóch Żydach, którzy musieli przejść po linie nad przepaścią. Pierwszy przeszedł. 'Jak ci się udało?!' - krzyczy drugi ze swojego brzegu. 'Nie wiem. Jak mnie przechylało w lewo, to się odchylałem w prawo'. Cała tajemnica. Karl Jaspers mówił to samo: są takie chwile w życiu, kiedy musisz się przycisnąć, są też takie, w których - jak rzeczywistość cię przyciska - musisz sobie odpuścić. I najważniejsze, żeby umieć je od siebie odróżnić.

Najczęściej sobie odpuszczamy.

Bo w naszym luksusowym świecie oddzieliliśmy się od natury. Możesz wierzyć w dowolną głupotę, możesz nic w życiu nie robić, a z głodu raczej nie umrzesz. Przynajmniej w Europie. Jesteśmy jak gołębie na krakowskim rynku, które o nic nie muszą walczyć, jest ich coraz więcej, ale są to osobniki zdegenerowane. W pewnym rejonie Włoch naukowcy postanowili przywrócić populację górskich dzikich owiec muflonów. Co roku wypuszczali kilkadziesiąt sztuk, ale nic z tego nie wychodziło. Nie radziły sobie w naturalnych warunkach. W końcu ktoś wpadł na indiański pomysł: dorzućmy im wilki. I muflony zaczęły świetnie sobie radzić. Wyzwanie zmobilizowało je do rozmnażania i walki o życie. Behawiorysta Burrhus F. Skinner twierdzi, że ludzie żyją w dwóch typach środowisk: pierwsze produkuje godność, drugie - wolność. W pierwszym środowisku walczysz o przetrwanie, życie automatycznie ma sens, ale nie masz wolności, bo wiele rzeczy musisz. To jesteś ty w czasie okupacji. Masz dużo godności, nie masz wolności. W drugim środowisku walczyć nie musisz, możesz robić, co chcesz. Ale jesteś sam, nikogo nie interesujesz, dyscypliny i sensu życia nikt ci nie narzuca, musisz je znaleźć w sobie. To trudne.

Zwłaszcza bez Boga.

A co ma tu Bóg do rzeczy? Dostojewski krytykował współczesność za ucieczkę od Boga. Bo jeśli Boga zabraknie, to wszystko będzie dozwolone. Borys Akunin, autor kryminałów, odpowiada na to: jeśli jesteśmy grzeczni tylko wtedy, gdy rodzice są w domu, to niezbyt dobrze o nas świadczy. Dorośli ludzie są grzeczni też wtedy, gdy rodziców nie ma. Wyczytałem w buddyjskiej księdze: rzeczy robi się dlatego, że powinny być zrobione. "

źródło

Rodzice wpadają

2012-01-07T23:18:00.000-08:00

Już za kilkanaście dni. I kupuję przez polski Internet rzeczy dla Mayi i siebie, rodzice przywiozą. Za każde 100zł z mojej karty ściągane jest $27. To jest suma niewielka tutaj w Australii i to mnie boli, że złotówka jest tak mało warta. Pamiętam kiedy jechałam z mamą do Paryża na wycieczkę, był chyba rok 1994, miałam lat kilkanaście i nie było nas stać na kawiarnie, ani nawet lody. W kawiarni byłyśmy raz na lodach też tylko raz, bo jak się wtedy przeliczało to tak jakby za gałkę lodów płacić 80zł - totalna nonszalancja. Sytuacja wyglądała zupełnie inaczej, gdy spędzałam z Owenem wakacje na południu Europy i wyspach greckich w latach 2005-2008 za nasze zarobione w Polsce złotówki. Może i wyjście do restauracji portowej nie było tanie, ale lody i uliczne suvlaki kosztowały złoty parę. To była pewna ulga, pewne poczucie normalności mojego kraju, jego waluty, jego sytuacji ekonomicznej.

Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy

2012-01-07T16:02:00.000-08:00

Tutaj można wpłacić przez Interenet.

On parenting

2012-01-07T04:32:00.000-08:00

"There was a famous writer who, when asked if he loved writing, replied, “No. but I love having written.” "

very clever

O tym, że życie jest tańcem

2012-01-07T03:18:00.000-08:00

Znowu odwołam się do artykułu noworocznego zamieszczonego parę postów niżej. Wszystko w nim jest pełne sensu i mądrości. Że życie jest tańcem. Nie zawsze wybieramy czy możemy mieć dzieci, kiedy i ile. Nie wybieramy czy rodzice będą nas kochali i czy nasz ukochany będzie nas kochał, szanował i nigdy nie opuści. Można się mądrzyć, że dobrze jest mieć dziecko przed trzydziestką, można się mądrzyć, że lepiej jednak po trzydziestce. Ale psu na budę takie mądrości. Często niestety rzeczy najważniejszych i tak nie wybieramy. Nawet śmierć przychodzi zwykle z nienacka i nigdy nie jesteśmy na nią gotowi. Możemy sobie planować, marzyć, ale to co najważniejsze i tak zwykle dzieje się gdzieś poza naszą wolą, naszym widzimisie. Taki taniec z życiem, które wrzuca nas w swoje wiry i objęcia, a my możemy tylko z gracją lub nie w te tany wejść.

Podczas przerwy świątecznej Owen leciał do Brisbane na pogrzeb babci. Ja siedziałam przez dwa dni sama w domu z Mayą. Babcia przeprowadziła się chyba więcej niż 10 razy przez ostatnie 10 lat swojego życia, sprzedając dom i kupując nowy. Owdowiała, spotkała kogoś nowego. Skończyła kurs robienia biżuterii oraz roczny kurs pisarstwa na uniwersytecie trzeciego wieku i napisała autobiografię. W międzyczasie pokonała parę chorób, przeszła parę operacji i mimo ograniczonej mobilności dalej latała na wakacje i odwiedzała rodzinę za oceanem. Można powiedzieć, że żyła "pełnią życia" do końca. Gdy się z nią rozmawiało - zawsze w pełnym makijażu - mówiła o tym jaka była wolna jako dziecko na australijskiej farmie galopując po polach na koniu. Mówiła, że na starość jakoś te najwcześniejsze wspomnienia dzieciństwa stały się najbardziej wyraźne i żywe. Tuż przed śmiercią nadawała jeszcze kolejne paczki z ubrankami dla Mayi.

Nie byłam na ceremoni pogrzebowej babci Owena, ale wiem, że cała ceremonia była przeprowadzona przez rodzinę - ktoś coś powiedział, ktoś przeczytał wiersz. Kiedyś w duchu śmiałam się do siebie, że bycie Katolikiem najbardziej przydaje się przy pogrzebie, bo jakoś świecki pogrzeb nie mieścił mi się w głowie. Wydawało mi się, że cała ta katolicka mroczna mistyka idealnie wpasowuje się w tajemnicę śmierci, w ciężar żałoby. Jednak wydaje mi się, że taki pogrzeb gdzie jest miejsce na osobiste słowa, słów wymienienie, wysłuchanie osobistych słów innych, przeczytanie ulubionego wiersza zmarłej wcale nie ustępuje standardowym wspólnym modłom. Nie wiem.

Filmik Owena

2012-01-06T04:49:00.001-08:00

Gdy idziesz na randkę, a on tylko o byłej

2012-01-05T17:40:00.000-08:00

W poniższym artykule noworocznym mojego profesora jest o umiejętności życia teraźniejszością. Nigdy nie lubiałam sentymentalizmu. Tesknota za czymś co nie istnieje, być może nie istniało nigdy, a podtrzymywany w nas obraz jest zwykle zniekształceniem, romantyczną karykaturą.

Przykład karykaturalnego sentymentalizmu często spotykamy u imigrantów. Widzieliśmy wiele budynków, wielkich domów (mansions) wybudowanych przez Greków albo z kolumnami, albo z motywem niebiesko białego Santorini. Grecy często wyprowadzają się ze swoich "dzieł", widocznie szybko dochodzą do wniosku popełnionej gafy. Do "mansions" po Grekach chętnie wprowadza się nowa emigracja azjatycka, zwykle Wietnamczycy, którzy kolumny goryckie przemalowywują złotą farbą i dostawiają złote lwy. Takich grecko azjatycki "fusion domów" widziałam już kilka. Jak znajdę zdjęcia to wrzucę. Anglosi też popełniają sentyment za starym ladem. Poniżej fantastyczna egzemplifikacja sentymentu angielskiego.

Pisałam o tym koncercie policyjnego zespołu

2012-01-04T01:33:00.000-08:00

A tutaj relacja video, widać mnie z Mayą i moją koleżankę Polkę z synkiem.

Umieć żyć w teraźniejszości

2012-01-02T17:55:00.000-08:00

To artykuł jednego z moich nauczycieli, wykładowcy w Instytucie Psychologii UJ, bardzo noworoczny, bardzo egzystencjalny, bardzo dowcipny:

http://www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/1,53664,10886817,Zachwyt_nad_falda_spodni.html?as=1&startsz=x

Kolejny Nowy Rok przespaliśmy. Kolejny, bo w zeszłym byliśmy zmeczeni (a niektórzy nawet w ciąży) po locie w podróży w Kuala Lumpur i z 4 godzinną zmianą czasu dawno spaliśmy. Obudziły nas fajerwerki i nawet oczu nie otworzyłam. Dwa lata temu spaliśmy, bo ja szłam w Nowy Rok do pracy na 6 rano. Co było trzy lata temu nie pamiętam. Pamiętam, że Nowy Rok 2008 spędziliśmy w Oslo i Owen się mi oświadczył. W ten Nowy Rok kupiłam pudełko chińskich ciasteczek (fortune cookies) z przepowiedniami i zjedliśmy całe pudełko, poczytaliśmy chińskie przepowiednie-mądrości i poszliśmy spać o 10. I nawet się nie przebudziłam o 12, bo mieszkamy w spokojnej dzielnicy. Najlepsza z nich, która mówi chyba o tym samym o czym mówi powyższy artykuł to:

"Don't race to your destination - appreciate the scenery."

Nieruchomości

2012-01-02T14:33:00.000-08:00

Uczymy się, oboje o rynku nieruchomości. Musimy dom kupić, z wielu powodów. Jak robią to Australijczycy? Przeciętny dom w Melbourne kosztuje $600 tys, przeciętny kredyt na dom to $300, przeciętny dochód rodziny to niecałe $70 tys rocznie. Skąd ta dziura miedzy ceną i kredytem i jak ją zapełnić. Dziura wynika z wielu czynników jak to zwykle bywa. Znamy dwie pary które maja kredyt na powyżej $400 tys, jedna z nich dlatego, że facet pracuje w budownictwie na wysokiej pozycji powyżej $150tys rocznie, druga zdeterminowana do granic możliwości, pod wielkim stresem, z dwóch pełnoetatowych pensji. I taki jest obraz jeśli chce sie zaciągnąć kredyt na ponad 400 to trzeba albo zarabiać bardzo dużo, czyli pow $150 tys rocznie (czytaj: być budowlańcem, gornikiem lub niezwykle dochodowym "tradie", ewentualnie 60 letnim profesorem u szczytu kariery na stołku dziekana) albo pracować pełnoetatowo we dwoje i prowadzić skromne życie pełne wyrzeczeń, bez wakacji itd.

Jest rozwiazanie trzecie, tzw inwestycyjne, a więc budować swój udział na rynku nieruchomości bazując na kredycie $300. I to jest jedyne sensowne rozwiazanie, wymaga jednak wiedzy i gotowości na przeprowadzki. Chodzi głownie o to, żeby kupić dom inwestycje, która da nam po 5 latach minimum $100 tys zysku, wtedy możemy dom sprzedać i zainwestować zarobione $100 w depozyt na dom lepszy, pozostając ciagle z kredytem $300 i tak dalej co 5 lat, aż kończymy w domu wartym milion. Kredyt $300 to jest jedyny rozsądny kredyt, który może być spłacany przy jednej pensji, bez ryzyka niewypłacalności przy podwyżce stop procentowych, i bez ekstremalnych wyrzeczeń, presji i stresu. Gdy dochodzi pensja druga, gdy dostajemy podwyżki, możemy kredyt spłacić szybciej.

Cała sztuka polega na zainwestowania w dom, który jest dobrą 5 letnia inwestycją. Tutaj są dwie podstawowe zasady. Po pierwsze lokalizacja. Są dzielnice Melbourne, w których średnia wartość domu wzrosła w roku 2011 o całe 30%, a więc bardzo dużo uwzględniając niewielki wzrost na rynku nieruchomosci, a czasami nawet spadek. Spadek nastąpił głownie na drogich domach. Ciotka Owena kupiła w QLD w 2007 dom za milion, który obecnie wart jest jedynie $600tys. Do dzielnicy w której ceny wzrosły najwiecej należał w tym roku Seddon. A więc dzielnica relatywnie tania. Druga zasada to kupować ziemie, a nie lokum. Czyli odpadają tu wszelkie mieszkania ale tez i unity. Ceny unitow rosną przeciętnie o polowe tego co ceny domów, ceny mieszkań zwykle spadają, bo pełno jest nowych inwestycji i deweloperów, którzy robią kasę na marzeniu o pięknym brand new gniazdku. Mieszkania i unity mogą być dobra inwestycja dla bogatych inwestorów, którzy zwrócą sobie po części na wynajmie po części na odliczeniu zakupu z podatków. Odliczanie inwestycji z podatku opłaca sie najbardziej tym, którzy płaca podatek dochodowy wysoki, a więc powyżej %40 procent, żeby płacić taki podatek trzeba zarabiać powyżej $180-200 rocznie. To jest pewne chamstwo regulacyjne po stronie rządu. O tym i podobnych można poczytać tu: http://housingstressed.org.au/

Plan dla nas jest prosty. Musimy odłożyć jak najwyższy depozyt, jak najszybciej i zaciagnąć rozsadny kredyt $300 tys i na tym inwestować w tani wolnostajacy dom z dzielnica jeszcze dziś tania a za lat 5 juz nie. Załamanie rynku ma nastąpić w 2012. Niektórzy prognozują spadek cen nawet o 40%. Jednak to nie ma znaczenia, jeśli mimo istniejacego juz obecnie załamania rynku i tak są dzielnice i domy, których wartość rośnie o 30% rocznie. Australia przechodzi obecnie nieuniknione demograficzne zmiany związane z przechodzeniem baby boomers na emerytury, nikt do końca nie wie jakie bedą ostateczne tego konsekwencje dla rynku nieruchomosci.

To dopiero początek naszego zaznajamiania się z tematem. I tak to nam wygląda. Zamierzam jednak o nieruchomościach, kredytach, prawach podatkowych wiedzieć wszystko, żeby jasno określić realne cele, małe kroczki i konsekwentnie je realizować.

Nie kupuj wymarzonego domu, kup najgorszy dom w najlepszej lokalizacji

2012-01-01T03:54:00.000-08:00

Chyba się przerzucę z psychologii na nieruchomości. To jest pasjonująca dziedzina i pasjonyjąca wiedza. Dowiedziałam się dlaczego nie warto kupować mieszkania. Dowiedziałam się dlaczego nie warto kupować domu wymarzonego, a "inwestycję", najlepiej niedrogą, najlepiej nie nową i na pewno nie "z planu", za to w dzielnicy z dobrymi statystykami i planami rządowymi. Dowiedziałam się co to są "first home buyers saving accounts", "offset accounts" i prognozy regulacyjno podatkowe na przszłość. Cała wiedza, plus statystyki w zasięgu jednego kliknięcia i jednego hasła w google, tzw "empowerement of the individual".

You want to know what it's like to be a baby?

2011-12-30T02:38:00.000-08:00

“You want to know what it's like to be a baby? It's like being in love for the first time in Paris after four double espressos. And boy you are alive and conscious. No wonder you wake up crying at 3:00 in the morning"

Wesołych Świąt

2011-12-21T21:33:00.000-08:00

Wszystkim, którzy tu zaglądają, których miałam przyjemność poznać i tym, których nie, życzę Wesołych Swiąt! A pod choinkę mam dla Was dwa takie obrazki:

Czym się zajmuje Policja w Melbourne

2011-12-19T20:09:00.000-08:00

Dzisiaj poszłyśmy z Mayą na spacer zwykłą trasą wzdłuż plaży i napotkałyśmy na taki niezwykły koncert na placu zabaw. Tańczyły tam dzieci, mamy, i wycieczka niepełnosprawnych nastolatków, a do tańca przygrywała im Policja!

Baby boomers - rodzice beznadziejni

2011-12-18T18:56:00.000-08:00

W kulturze popularnej w Australii pojawia się motyw - "wszystkiemu winni są baby boomers". To pokolenie rodziców obecnych 30 latków więc moich rózieśników. Baby boomers maja obecnie po 60 lat i odchodzących na emeryturę. Do tej grupy należą też rodzice Owena.

Chodzi mniej więcej o to, że im żyło się dobrze i łatwiej. Byli pierwszym pokoleniem silnej średniej klasy, studiowali za darmo, podróżowali po świecie i kupowali nieruchomości za tanio. Teraz odchodzą na emeryturę, wypłacają w całości swoje "super annuations" a więc zaoszczędzone przez lata składki emerytalne i zamiast je przejadać i wydawać, inwestują mądrze w nieruchomości (bo to jedyna pewna inwestycja w naszych niestabilnych ekonomicznie czasach) i żyją z wynajmu pokoleniu naszemu, mając się dobrze i podróżując po świecie. Była nadzieja, że baby boomers będą sprzedawali domy, trwonili gotówkę i ceny nieruchomości spadną. Tak się nie dzieje, dzieje sie wrecz odwrotnie, wypłacane w całosci emerytury idą w kolejne inwestycje nieruchomosci. Ceny domów przez to zamiast spadać rosną i pokolenie nasze zostaje zamkniete w błędnym kole planu doskonałego swoich własnych rodziców.

Owena rodzice wypłacili swoje Australijskie emerytury kilka lat temu, sprzedali dom w Brisban, kupili za to domy 4 w Dunedin w Nowej Zelandii, wynajmują studentom, założyli też B&B, i tak jeżdżą po świecie z tego co odłożą, jeżdżą do Azji, Europy, bawią się dobrze uprawiając ogród, malując obrazy i chodząc na wszelkie spotkania kółek miłośników róż, ogrodów, sztuki itd. Mają jednocześnie poczucie, że na to zasługują, że zbudowali sobie zycie od podstaw, bez niczyjego wsparcia, pewnie słusznie.

Dla naszego pokolenie samodzielne wejście na rynek nieruchomości to wyczyn nieziemski i niewielu z Owena wykształconych kolegów i koleżanek do tej pory to się udało, mimo pozakładanych rodzin, stałych dobrych prac itd. Są to pojedyncze sztuki. Większość z nas wynajmuje od naszych rodziców, jakby nie patrzeć. Owena mama mówi - musicie koniecznie wejść na rynek nieruchomości, potem jest tylko łatwiej. Wierzę jej. Na wsparcie finansowe rodziców Owena liczyć nie możemy, co jest typowe w indywidualystycznym kraju. Na wsparcie moich rodziców już zdecydowanie bardziej, chociaż oni z kolei czuja, że skoro jesteśmy w Australii to powinni nas wspierać bardziej rodzice ze strony australijskiej niż polskiej, zwłaszcza, że w Europie kryzys, a ceny dolara australisjskiego są wysokie jak nigdy. I też mają rację. I tak pozostaje nam liczyć tylko na siebie.

Owen mówi:
"Moi rodzice przetrwonią wszystkie swoje inwestycje na podróże po Anglii, a potem na opiekę zdrowotną jak będą starzy. Jeśli my nie kupimy teraz domu i nie zaczniemy inwestować to czeka nas na starość bieda. Czuję gorycz z tego powodu i tylko to mam do powiedzenia na ten temat".

A może to tylko mit, może takie szukanie winnych na siłę. Może winny jest rząd i polityka pieniężna, a może po prostu przyszło nam żyć w nienajlepszych czasach i tyle.

Ustanawiając cele

2011-12-18T16:00:00.001-08:00

Owen mówi - jeśli nie jesteś agresywny w swojej karierze, w rozwijaniu się, awansowaniu, wprowadzaniu nowych pomysłów, rozwiązań to nikt cię nie bedzie w Australii szanował. Słowo agresywny Australijczycy chętnie zastąpią tu słowem "proaktywy". W ten sposób w sferze zawodowej trzeba być konkurekcyjnym, trzeba rywalizować, trzeba planować swoją karierę, zmieniać instytucje, firmy pod kątem rozwoju zawodowego, pod katem wyższych stanowisk i wyższych zarobków.

Myślę, że to jest ważna różnica kulturowa miedzy światem tu a Polską. W Polsce ceni się, gdy ludzie są wierni jednej firmie, jednej instystucji, jednej uczelni i gdy są zadowoleni ze swojej obecnej pozycji. Też wydaje się, że wystarczy gdzieś się "zahaczyć", skorzystać z istniejącej lub zbudować nową siatkę "kontaktów"/"pleców" i człowiek jest już "w domu". Taka postawa i takie myślenie może być zgubne w Australii z wielu powodów. Po pierwsze może się wydawać, że jak nikogo nie znamy i jesteśmy "z zewnątrz" to jesteśmy mniej konkurencyjni i mamy mniejsze szanse by się "wbić" w branżę. Po drugie może się wydawać, że jak znaleźliśmy pracę, uczelnię, rozwiązanie to już jesteśmy "urządzeni". Tak nie jest.

Kraj jak Australia daje dużo możliwości, trzeba jednak ciągle się rozwijać i wyznaczać mądrze i strategicznie cele. Jesli chcemy kupić dom musimy oszczędzać. Kupno domu nie jest w naszym życiu priorytetem. Priorytetem jest Maya (i stworzenie jej optymalnych warunków rozwoju) oraz my (i łączenie pracy ze studiami i osobistym rozwojem). Kupno domu byłoby jednak inwestycyjnie posunięciem mądrym, nawet jak nie byłby to od razu dom marzeń. Poza tym idea oszczędzania jest ideą, którą lubię. Nie należę do osób naturalnie oszczędnych i oszczędzanie zawsze stanowiło dla mnie wielkie wyzwanie. Oglądaliśmy jakiś czas temu odcinek brytyjskiego programu o budowaniu własnego domu "Grand Designs" i para budowała dom, oszczędzając jednocześnie żyjąc w przyczepie kempingowej na planie budowy. Mieszkali tam dwa lata, lato i zima, a w międzyczasie kobieta zaszła w ciążę i urodziła dziecko, które pierwszy rok życia spędziło również mieszkając w kiepskiej przyczepie. To się nazywa determinacja. Niewielu znam ludzi, którzy przetrwaliby takie warunki, ja sobie nie wyobrażam ciąży i niemowlaka w polowych warunkach w zimnie, na paru kwadratowych metrach. Jednak wiem, że moglibyśmy np mieszkać w skromniejszym "unicie" w naszej dzielnicy, płacąc o $400-500 mniej miesięcznie, co daje $5000 w skali roku. Jeśli chcemy kupić dom musimy mieć minumum zaoszczędzone 10% jego wartości, a najlepiej 20%, wtedy nie płaci się ubezpieczenia kredytu.

Ostatnio sprawdzaliśmy też ile wydajemy na co, poprzez transakcje na kartachbankowych i wychodzi, że w głupim supermarkecie spozywczym wydajemy $900-1200 miesięcznie, a to trochę dużo jak na żywność, a jak dodać do tego warzywniak, piekarnię, targi, jedzenie na mieście, to pewnie rachunek byłby jeszcze wyższy. A Maya przecież jeszcze nie zaczęła jeść. Żywność jest droga, ale wydaje mi się, że moglibyśmy rozsądnie jeść za $600-800 miesięcznie.

Oszczędzanie poprzez ograniczenie konsumpcji i luksusu to idea, która mi się podoba. Podoba mi się też idea bycia agresywnym zawowodo, czy też proaktywnym. Jednak i jedno i drugie wymaga sporego wysiłku i konsekwencji. Mam nadzieję, że znajdziemy w sobie wystarczająco dużo siły.

Domy - ciąg dalszy

2011-12-13T16:07:00.000-08:00

Kupno starego domu do remontu bądź też już odremontowanego ma wiele zalet. Przede wszystkim domy stare posiadają zwykle ogrody, albo rozsądnie rozplanowane podwórka i znajdują się w rozsądnie rozplanowanych dzielnicach z pieknymi dorosłymi drzewami. Nowe inwestycje i nowe dzielnice budowane są z założeniem maksymalnego wykoszystania przestrzeni. Maksymalnego a więc zwykle oznacza to dom przy domu, bez wiekszego ogrodu, a nawet jak ogród jest wiekszy to i tak okna z drugiej strony wychodzą wprost na okna sąsiada. Nowe inwestycje i nowe dzielnice są w tym sensie bezsensownie beznadziejne.

Stare domy mają też drewniane podłogi, takich jakich już się nie robi z szerokich, solidnych desek. Mają też czar i z biegiem czasu są mniej narażone na przestarzały w zły sposób wygląd. Nowoczesność nie zawsze zamienia się w ponowoczesność, pewne rozwiązania nie przetrwają próby czasu. Stare domy swoją próbę czasu przetrwały.

Poniżej dom nad jeziorem w Ballarat. To jest najlepsza i najdroższa lokalizacja w miasteczku. Taki piękny odremontowany trzysypialniowy dom w dobrej lokalizacji nad wodą w Melbourne kosztowałby lekko $2 miliony. W Ballarat ten dom jest obecnie wystawiony do kupna za niecałe $500tys i jest to jeden z droższych domów na rynku nieruchomości w Ballarat. Nie wiem, czy uda nam się zrealizować marzenie przeprowadzki do tego miasteczka. Wyobrażam sobie jednak, że takie życie gdzie wszędzie jest blisko, nie trzeba tłuc się transportem miejskim ani stać w korkach, gdzie powietrze lepsze, a piękne domy niewiele kosztują to może być strzał w dziesiątkę. Jedyny problem to nawet nie znalezienie pracy, ale dalsze kroki na ścieżce kariery zawodowej. Być może na początek, na parę lat warto byłoby się do Ballarat przeprowadzić. Jedyne co nas obecnie trzyma w Melbourne to praca Owena. Jednak jest szansa znalezienia podobnego stanowiska dla Owena na uniwersytecie w Ballarat.

Rozwiązanie idealne

2011-12-13T02:19:00.001-08:00

Czy takie istnieje? Mam dziwne poczucie, że gdzieś tam czeka odpowiedź na nasze potrzeby. A dokładniej piękny własny dom, w pięknych okolicznościach australijskiej przyrody i nie tylko, dobre kariery i dobre zbalansowane z pracą życie. Wymyslilismy z Owenem, ze być może powinniśmy przeprowadzić sie do Ballarat, które jest pięknym małym miasteczkiem, ma piękne jezioro, 100tys mieszkańców, dwa uniwersytety, a wszystko w niewielkiej odleglosci od siebie i ceny domów takie, że możemy sobie pozwolić na większość bez zaciągania wysokiego dla nas kredytu. I dom bedzie miał ogród, a nie sąsiadów tuż za płotem jak we wszystkich nowo budowanych obecnie inwestycjach. Owen tez zna dziekana wydziału psychologii na lokalnym uniwersytecie, i jego zonę, która jest profesorem lingwista z pochodzenia Polką. Świat jest dziwnym miejscem pełnym przypadków. Czasami rozwiązania doskonale po prostu przychodzą. Ballarat jest odległe o jakieś 100km od Melbourne i połączone koleją v-line, która jedzie jakieś półtore godziny, a więc od biedy można i dojechać. W jakimś sensie wygodne życie gdzie wszystko pod ręka, a domy piękne z ogrodami to życie bogaczy z centralnych części miasta Melbourne. Być może mozna mieć podobne życie, jednak bez milionów. Być może Ballarat jest naszym rozwiązaniem doskonałym, miejscem idealnym, a być może jeszcze nie. Wierze jednak, że gdzieś tam czeka na nas rozwiazanie doskonałe.

5 rzeczy, których ludzie najbardziej żałują przed śmiercią

2011-12-12T17:52:00.000-08:00

1. Żałuję, że nie miałem odwagi by żyć po swojemu, zamiast spełniać oczekiwania innych. Niewielu zdaje sobie sprawę, że zdrowie jest wolnością.
2. Pracowałem za dużo, zamiast uprościć swoje życie, spedzać więcej czasu z bliskimi i podejmować świadome wybory.
3. Żałuję, że nie miałem odwagi by wyrażać swoje uczucia, by żyć prawdziwie i budować prawdziwe relacje z innymi ludźmi.
4. Żałuję, że nie podtrzymywałem kontaktów z przyjaciółmi.
5. Żałuję, że nie pozwoliłem sobie być bardziej szczęśliwym, że nie zdawałem sobie sprawy, że szczęście jest kwestią wyboru.

(Na podatwaie książki paliatywnego opiekuna społecznego, tutaj więcej)

Skandynawskie akwarium w australijskiej scenerii

2011-12-11T14:45:00.000-08:00

Myślimy z Owenem o domu, oszczędzamy, tniemy wydatki, rozważamy, marzymy, ogladamy, planujemy. Podoba nam się bardzo skandynawski styl, zwłaszcza we wnętrzach. Musi być prosto i nowocześnie, niekoniecznie drogo i nowo. Widzieliśmy w Melbourne nowoczesne domy skandynawskie i tak myślę, że tak dużo szkła w Australii to trochę bez sensu. Nasze poprzednie mieszkanie było super słoneczne i kończyło się na tym, że zaciągałam rolety, żeby nie mrużyć oczu, gdy czytam i gotuję. Podobają mi się dwa rozwiązania powszechnie przyjmowane w nowoczesnej australijskiej architekturze wnętrz - rozsuwane na ogród drzwi balkonowe, dające wrażenie ciagłości między wnetrzem a ogrodem oraz otwarty plan wielkiej kuchni jadalni i salonu z centralnie położoną wyspą kuchenną. Z inspiracji skandynawskich fantastyczne są betonowe podłogi, chociaż muszę przyznać, że bez podłogowego ogrzewania typowego w skandynawii podłogi takie są bardzo zimne (jak w domu w którym obecnie mieszkamy).

Dzisiaj rano zakończyła się niezwykle miła wizyta rodziców Owena. Kupili nam przepiękny gril do ogrodu. Taki typowo australijski, profesjonalny, gazowy, z nierdzewnej stali, 5 palników, ogromne zróznicowane powierzchnie grilowe i niesamowcie prosty w uzytkowaniu. Australijsczycy mówią na gril "Barbie" i w taki sposób gotują większość obiadów, przez cały rok, bo aura klimatyczna takiemu gotowaniu na zewnątrz sprzyja. Wracają do domu i wrzucają cokolwiek znajdą w lodówce na Barbie. I faktycznie taki profesjonalny gril jest bardzo łatwy i przyjemny w użytkowaniu. Mój świat został poszerzony o kolejny nowy, bardzo australijski element życia rodzinnego. Nasz nowy podwórkowy grill jest lepszy technologicznie i ładniejszy niż nasz kuchenny piec w domu.

Poniżej nowoczesne inspirowane skandynawskim stylem akwarium, z bardzo typowym współczesnym australijskim interiorem. Dom mieści się w południowej dzielnicy Melbourne. U nas w dzielnicy są też trzy bardzo podobne domy. A pod zdjęciami link do wybudowanego w Anglii, tanim kosztem, skandynawskiego domu z meblami z odzysku i z IKEI i z ogrzewaną betonową podłogą.

http://www.linea-studio.co.uk/album/corkellis_house#1

Zostałam stałym rezydentem

2011-11-24T21:57:00.000-08:00

Co to oznacza? Tyle, że pozwolono mi tuż zostać już na zawsze, a za dwa lata mogę sie ubiegać o obywatelstwo, a nawet bardzo mnie do tego zachęcają. To był dobry dzień, spędziłem go z Maya na mieście i nie było ani jednego momentu kiedy dziecko nie było zadowolone, a mama zestresowanemu. Corcia widać podziela moje upodobaniem do tłumu i zgiełku metropolii.

Sun dried tomatoes

2011-11-23T23:18:00.000-08:00

Wypożyczyłam z lokalnej biblioteki, kolejną fantastyczną książkę kucharska. Biblioteki Australijskie są mega wypasione fantastycznymi książkami. Goszczę tam ostatnio często wypozyczajac Mayi bajki, a raczej obrazki w czarnobialym "high kontraście" dla niemowlaków, i teksturowe dotykowe bajki, a sobie głównie książki kucharskie i albumy z "interior designem". Wypożycza sie super fajnie, bo jak na prawdziwa bibliotekę przystało mozna chodzić miedzy regułami i wyciągać co sie chce, potem do komputerowego czytnika kodów, najpierw skanuję swoją kartę biblioteczną, potem książki i już idziemy dalej. Oddaje wrzucajac książki do dziury, gdy po godzinach do dziury w ścianie. W ten sposób przeglądam tyle ksiazek kucharskich i albumów wnętrz jak nigdy wcześniej w życiu, a Maya przegląda tyle "high contrastów" jak nigdy wczesniej w życiu. Do czytania ksiazek nie wypożyczam, bo czytam na Kindle elektroniczne książki kupione jednym kliknieciem na Amazon.

I tak przeglądając książki kucharskie czasem napotkam coś, co muszę zrobić, mimo, że czasu na zabawy w master chefa z małym dzieckiem za dużo nie mam. I jedną z takich rzeczy są świąteczne biscotti z pistacjami i zurawina, wizualnie czerwono zielone wygladaja rewelacyjnie. A druga rzecz to prawdziwe "sun dried tomatoes", suszone na prawdziwym australijskim sloncu. Podobno te co sie kupuje obecnie w sklepach wcale na słońcu suszone nie są tylko w przemyslowych piekarnikach. Podobno różnica jest ogromna i podobno te suszone na słońcu są fantastyczne. A więc postanowiłam, ze sie sama przekonam. Mam przepis. Czekam tylko na sezon pomidorowy, i na słodkie australijskie pomidorki odmiany Roma.

Inner Melbourne Terrace

2011-11-22T19:50:00.000-08:00

Współczesne australijskie domy są piękne. Można też mówić o australijskim stylu wnętrz, gdzie wypalona słońcem naturalna kolorystyka, pastelowe eukaliptusowce w ogrodzie, dużo wikliny i drewna. Można też mówić o typowym Melbourńskim domku kolonialnym w okolicach centrum miasta, kiedyś budowanym z braku funduszy, dzisiaj kupowanym z funduszy nadmiaru, z upodobania do miejskiego stylu i życia z kawiarniami i niewielkimi sklepikami galeriami tuż za rogiem. Miejskie życie podobno wymaga rezygnacji z ogrodu i przestrzeni. Nie w Melbourne, gdzie tzw domki "inner city terraces" są tak przebudowywane i rozbudowywane, żeby mieć i przestrzeń i ogród. Remont wymaga niejedniokrotnie usunięcia azbestu - budowane były z biedy, teraz są szczytem elegancji, dobrego smaku, reprezentują autentyczność i historię kolonialną i są przede wszystkim esencją architektury Melbourne, bo w innych australijskich miastach ich nie ma, nie na taką skalę. Zwykle znajdują się też na bocznych uliczkach, co zapewnia ciszę, mimo, że w centrum miasta. Ceny takich domków zaczynają się od $600tys a kończą na $2-3mln, w zależności od lokalizacji, standardu. Dla porównania 4 sypialniowy nowoczesny dom z planu z dużym ogrodem na obrzeżach Melbourne można kupić już za $400tys. Wynajem "miejskich tarasów" zaczyna się od $500/tydzień.

Domek charakteryzuje się skromnym urokliwym przodem i długim idącym w głąb korytarzem, najpierw sypialnie, potem salon, kuchnia, łazienka i ogród. Mają drewniane podłogi i kominki w sypialniach. Przerabianym, unowoczesnianym dobudowywuje się pietra, swietliki w ścianach i dachu, dodatkowe łazienki, otwiera salonem na ogód. Są urocze niewątpliwie.

Wywiad o dzieciństwie

2011-11-22T13:43:00.000-08:00

Wczoraj z Owenem rozmawialiśmy o tymjakimi jesteśmy rodzicami, jakimi będziemy rodzicami itd.

Przypomniał mi sie pewien fenomen psychołogicznych wywiadów klinicznych z ludźmi dorosłymi. Taki wywiad polega zwykle na kierowanym pytaniami psychologa opowiadaniu o swoim dzieciństwie ze zwroceniem uwagi na pewne ważne wydarzenia, kluczowe relacje, emocje itd. Pod koniec wywiadu zawsze pada pytanie podsumowującej, jak oceniasz swoje dzieciństwo i czy chciałbyś podobnego dzieciństwa dla swoich dzieci. I tutaj ludzie zwykle nie maja problemu z odpowiedzią. Mówią zwykle albo - tak moje dziecinstwo było fantastyczne i chciałambym takiego dla moich dzieci, lub mówią nie, moje dziecinstwo było w porządku, jednak za mało było tego i tamtego, rozmow, czulosci lub pieniedzy, rodzice za dużo sie kłócili i nie - nie chciałbym takiego dzieciństwa dla mojego dziecka. Jest to fenomen o tyle, ze w złożonym świecie, ludzie dzielą sie na dwie grupy, a odpowiedz na to bardzo zlozone pytanie wcale nie zajmuje im długo.

Chcielibyśmy stworzyć Mayi dziecinstwo na które z perspektywy czasu patrzylaby jak na dobre dziecinstwo.

Baby led weaning (introduction to solids)

2011-11-22T01:10:00.000-08:00

Mowa o wprowadzaniu zywnosci do diety dzieciaka, a raczej nowym podejściu szeroko propagowanym w Australii i podobno w UK także. Napisze w skrócie, kto zainteresowany niech Googluje pod wyżej przywolanym hasłem. Chodzi głownie o to, by dziecko samo jadło. Ja mam w głowie taki obraz mamy wpychajacej łyżeczką do buzi dziecka papkę nie-wiadomo-co a dziecko pluje i odwraca głowę. Podejscie baby-led ma być przeciwieństwem tego obrazka. A więc dziecko samo wkłada sobie rzeczy do buzi i przede wszystkim wiekszosc w stanie stałym, sparzone warzywa, pokojowe owoce, kawałki chleba itd. Podobno ślina dziecka swietnie rozbija żywność. Rząd Australijski pokazuje film edukacyjny na ten temat wszystkim młodym mamom, podobno zrobiono badania, twarda nauka za tym stoi oraz organizacje typu WHO i Unicef itd. Dzieci jedzą wiecej i rozwijają sie jepiej jak pouklada sie przed nimi jedzenie i same mogą sie tym bawić. Podobno przez pierwsze trzy miesiące to czysta zabawa w próbowanie smaków, zapachów i tekstur i przez ten czas nie należy oczekiwać, ze bedzie to sposób odżywiania i ze dzieciak sie naje. Tez dostajemy odpowiedz na pytanie kiedy zacząć karmić dziecko i czym. Wtedy kiedy zacznie jeść to co mu ustalimy przed nosem i tym co polubi. Wyrobi sobie tez preferencje i bedzie miało dużo zabawy w chwytanie, ssanie i probowanie na wszelkie możliwe sposoby tych wszystkich fantastycznych kolorowych kawałków.

Ja zaczęłam dawać Mayi do ssania owoce a dokładniej mango, pomarańcze i banana. Akurat zaczął sie sezon mango. Najlepiej dawać owoce, które są w sezonie, świeże. Wszystko pokrojone w mozliwie latwe do utrzymania w malych raczkach ćwiartki-plastry. Maya ssie ostro wszystko z powyższych nawet pomarańczę ssie zazazcie krzywiąc sie jednocześnie i śmiejąc jakby to był jakiś żart, ktory jej spłatałam z tym kwasnym doznaniem. Dałam jej tez skórkę chleba do possania i była zachwycona. Największy problem stanowi utrzymanie jedzenia w raczkach, bo moje dziecko zaczęło chwytać przedmioty dopiero jakieś dwa tygodnie temu. Zaleca sie wprowadzenie pokarmów do diety dziecka dopiero od ok 6 miesiąca (nie wczesniej niz 4 i nie pózniej niz 7) chociaż tez warto tutaj iść za dzieckiem i jego zainteresowaniem jedzeniem, jeśli interesuje sie wcześniej to ok, jeśli troszke pózniej to tez nie problem. Oczywiście dziecko musi umieć chwytać i siedzieć (trzymać mocno szyję). A więc nie wcześniej niz 4 miesiąc. Karmienie piersią ma pozostac głownym sposobem odzywiania do 12 miesiaca. Dzieciom karmionym piersią tez łatwiej jest zacząć jeść w ten sposób, bo są przyzwyczajone do rożnych zmieniających sie w mleku mamy smaków, i też potrafią żuć lepiej. Butelkowym dzieciom zajmie to troszkę dłużej. Podobno tez dzieci, ktore umieja zuc sa mniej podatne na zaksztuszenie sie. A wiec zegnajcie papki. Informacje na ten temat:

http://www.babycenter.com.au/baby/ref/babyledweaning/
http://www.babyledweaning.com/
http://en.wikipedia.org/wiki/Baby-led_weaning

Czy nauka odpowiada na pytanie jak żyć?

2011-11-17T14:15:00.000-08:00

"Niestety, próby stosowania do życia wyłącznie metod naukowych dawały fatalne wyniki. W XIX wieku np. prowadzono hodowlę tylko na podstawie ścisłej wiedzy naukowej - a więc dostarczano bydłu wyliczone porcje składników pokarmowych, węglowodanów, etc. To się nie udało, zwierzęta padły z powodów, które są dziś oczywiste - m.in. nie znano wtedy jeszcze witamin. Nigdy nie będziemy pewni, jak wielka jest nasza niewiedza. Intuicja podpowiada, że obszar nieznanego jest głębszy od znanego."

/źródło: prof Vetulani dla WO/

Słodka beztroska

2011-11-17T02:16:00.000-08:00

Kupiłam śliczna parasol plażową i postanowiłam zabrać mojego dzidziusia na plaże, zwłaszcza, że mieszkamy od plaży metrów 100. I tak pomiędzy wbijaniem parasola, rozkladaniem koców, prżekladaniem dziecka z wózka tak by było jej wygodnie i żeby wszystko widziała (w przeciwnym wypadku strasznie krzyczy) strasznie mnie to planowanie zmęczyło - organizacyjnie. Strasznie brakuje mi takich beztroskimi dni, kiedy po prostu mam wolne i idę wygrzac kości na piasku, lub powłóczyć nogami bez celu po mieście, ot tak po prostu bez myślenia, z wylaczonymmozgiem. Bez planowania, bez organizowania. Beztroska.

Doszłam do wniosku, że po prostu muszę robić rzeczy odpowiednie do wieku dziecka, do jego możliwości. Plaża do repertuaru 4 miesięcznego dziecka nie należy. Polozylam Maye na brzuszku tak, że mogła grzebać rekami w piasku, nakarmilam mewy, zanurzylam jej nóżki w slonej wodzie i strasznie mnie to wszystko zmęczyło.

Odnośnie posta poniżej

2011-11-14T21:31:00.000-08:00

Spotkałam dwóch wiekowych już facetów w Australii, przy róznych okilicznosciach w pracy. Jeden wyraził swoja aprobatę w stosunku do mnie, mówiąc, że jak dobrze mnie tu gościć jako imigranta, bo Australia potrzebuje więcej europejskiej imigracji. Drugi z kolei powiedział jak fantastycznie, ze jestem młodą imigrantką w ciąży, bo Australia potrzebuje świeżej, młodej krwi. I taka aprobata była dla mnie obraźliwa. Dlaczego? Dlatego, ze u jej podstaw leżał rasizm i seksizm.

Uprzedzenia, założenia, gdzieś tam zawsze leżą u podstaw wszystkiego. Nie zawsze je dostrzegamy, nie zawsze jesteśmy ich świadomi, zwłaszcza u siebie samych, a szkoda.

Narodowościowo

2011-11-14T19:38:00.000-08:00

Na moim Facebooku mam znajomych z rożnych skrajnych stron polityczno ideologicznych. Jedni wypisuja o ojczyźnie, patriotyźmie, inni robią sobie imprezę żart w biało czerwonych ubrankach na święto niepodległości.

Prawda jest taka, że to czy ktoś wybiera wartości bardziej tradycyjne czy mniej zależy od jego osobowości, od cechy zwanej tradycyjnosc vs otwartość. Zaczyna się to już od upodobania do potraw, a kończy na religijności i stronie politycznej.

Tez wydaje mi się, że studiując taką na przykład socjologię, trudno wyznawać poglądy inne niż lewicowe. Socjologowie piszą o negatywnych skutkach nacjonalizmu.

Gdy jedziemy do innych krajów patriotów lepiej nie spotykać. Zresztą każda ideologia, z jakiejkolwiek strony, która stawia ideę przed konkretnego człowieka jest niebezpieczna i w moim mniemaniu zła.

Czy uważam się za patriotkę. Trudo powiedzieć, w końcu nie mieszkam w swoim kraju, nie przyczyniam się do jego rozwoju. A wręcz odwrotnie, wykształcona w Polsce zasilam swoją wiedzą siłę roboczą kraju obcego przyczyniając się do zjawiska zwanego brain- drain. Na pewno uważam się za humanistkę. Czy bycie humanistą wyklucza bycie patriotą. I tak i nie.

Między mamami

2011-11-13T21:48:00.000-08:00

Sptkałam dzisiaj M w parku, była radosna mimo, że twierdziła, że nie jest w humorze. Powiedziała tez, ze musi przestać zadawać sie z samotnymi mamami, bo jej to na zdrowie nie wychodzi, bo same dysfunkcyjne osobowości. Na początku myślała, ze skoro sama jest samotną mamą, to powinna też stworzyć okazje, by jej dzieci zaprzyjaźniły sie z innymi dziećmi w podobnej sytuacji, lecz teraz uważa, że jednak pomysł byl nienajlepszy.

J moja była wspolpracowniczka z hotelu i najlepsza koleżanka tutaj jest w trzecim miesiącu ciąży. Pamietam jak włóczyliśmy sie po mieście i rozmawialiśmy o dzieciach, wtedy kiedy ja jeszcze nawet nie byłam w ciąży. Jestesmy prawie rówieśnikami, czyli kobietami przed 35 r.z. J mówiła wtedy, ze jak urodzi dziecko to zrobi sobie dwa lata wolne od pracy, bo chce wychować dzieci staranie, w duchu głębokich humanistycznych wartości i karmione dobrym jedzeniem. Gdy spotkałam ją ostatnio mówiła, że weźmie tylko 3 miesiące macierzyńskiego, bo chce żeby dziecko od pczątku się socjalizowało z innymi dziećmi.

Ja dzisiaj wyszłam z moją polską koleżanką i jej synkiem na płac zabaw i lunch do kawiarni, po drodze spotkałysmymwiele mam i wiele dzieci. Jedna dwu letnia dziewczynka zaczęła popychac Mayę w wózku, a Maya śmiała sie w niebogłosy, obie się śmiały. Potem jeden chlopczykmpolozyl na brzuszku Mayi duży kamień, a ja nawet nie zauważyłam. Maya była zadowolona oblapujac kamień, kiedy sie zorientowałem co sie dzieje. I mimo, ze moja córeczka jeszcze nie chodzi a nawet dobrze nie siedzi, to jednak ma tyle zabawy przy spotkaniach z innymi dziećmi. Uwielbia tez zajęcia rymowania i śpiewania piosenek w bibliotece. I to mi daje dużo do myślenia.

Wszystko płynie

2011-11-12T01:25:00.000-08:00

Wczoraj Mayusia skończyła 4 miesiące. Ile się zmieniło przez ten czas to długo by pisać. Maya więcej niż podwoiła swoją wagę i waży obecnie prawie 8kg. Trzyma silną główkę, gada, krzyczy, skacze w bauncerze, obdarowuje nas bez końca uśmiechami, a od paru dniu potrafi już nieźle trzymać zabawkę, obrócić w raczce, przyjrzeć się jej i włożyć do buzi. Daję jej też polizać rożne owoce najpierw sie krzywi strasznie potem śmieje w niebogłosy a potem chce jeszcze. Maya uwielbia wychodzić z domu. Zmieniliśmy wózek leżący na siedzący, tak ze Maya widzi wszystko. Dzisiaj w IKEI przez bite trzy godziny była zachwycona, bo włóżylismy jej do wózka nowe zabawki. Uwielbia jeździć wózkiem i jednocześnie bawić sie grzechocącymi zabawkami. I tak wyjścia rodzinne stały sie nagle relaksujace a nie szybko szybko, zanim dziecko bedzie miało dosyć. Ja za to pokochalam karmienie piersią, jak na początku było wyzwaniem, tak teraz stało sie odpoczynkiem. Na początku Maya piła godzinami, nie potrafiła dobrze sie przyssać, a mnie bolały sutki. Obecnie Maya je 5 góra 10 minut, jest specjlistką od dobrego chwytania i ssania a ja mogę karmić w każdej pozycji. Tak więc kładkę sie z nią na łóżku, przytulam ja mocno a ona wtula sie we mnie i je i są to momenty relaksu i czystego szczęścia. Maya jest dziewczynka dużą jak na swój wiek i nosi obecnie australijski rozmiar 1, czyli ciuszki na dziecko 9-12 miesięczne. I jest to ostatnimrozmiar dla dzidziusiow, potem zaczyna sie już numeracja dla dzieci, kończą sie spioszki, zaczynaja zwykle ubranka. I to mnie napawa nostalgią i żalem, że Maya mi tak przedwcześnie ze spioszkow wyrasta, ze niedługo już nie bedzie dzidziusiem, tylko mała dziewczynką. 4 miesiące w życiu niemowlaka to niesamowicie dużo, codziennie w zasadzie cos sie zmienia, codziennie dowiaduje sie czegoś nowego o moim dziecku. I tak płynie życie, prawdziwie płynie.

Co mój Owen robił w liceum

2011-11-10T02:56:00.000-08:00

hard core punk?

2011-11-10T02:50:00.001-08:00

Różnice kulturowe

2011-11-10T02:45:00.000-08:00

Warte przeczytania

2011-11-08T04:57:00.000-08:00

W wywiadzie mój profesor z UJ od etologii, fantastycznie sceptycznie, dowcipnie o nauce, życiu i sobie. (niestety ale chyba nie w całości w wersji bezpłatnej, ja kupiłam cały numer na iPada za $0.99). Za to można poczytać jego bloga.

Oraz fantastyczny artykuł o braku wykwalifikowanej pracy w Polsce. Ale jak pisałam o tym już wcześniej, fenomem nie tylko polski ale światowy, z tą różnicą, że polska młodzież w ogóle nie protestuje, nie wychodzi na ulicę, pakują manatki i robią zjazd za granicę, co wszystkim jest na rękę. Fantastyczny artykuł. Min też o tym, że Polki rodzą więcej dzieci w Anglii niż w kraju, a przecież powinno być odwrotnie, bo liberalizm, antykoncepcja, aborcja i brak tradycyjnych wartości rodzinom nie służy. A jednak.

Ameryka się rozpada i socializm dla bogatych

2011-11-06T15:16:00.000-08:00

Owen poszedł na wykład Chomskyego z jednym z naszych kolegów. Ja nie byłam jeszcze w stanie zostawić Mayi. Wykład był otwarty, pięciotysięczny, polityczny w przepięknym cetrum z salami wykładowymi - Melbourne Conventional Center. Pomyślałam gdyby zdarzył się jakiś atak, to Maya przynajmniej będzie miała jednego rodzica. Szaleńców nie brakuje, po wszystkich stronach barykady - czy nacjonaliści, czy zieloni.

Ja za to wysłuchałam paru wykładów i przeczytałam parę ostatnich prac Chomskyego on-line. I ogarnął mnie nastrój ponury i tak tkwię w tym nastroju od zeszłego tygodnia mimo, że pogoda na dworze piękna i mimo, że ogarneła mnie po raz pierwszy magia Australijskiej przyrody. A dokładnie drzew, eukaliptusowców. Ich cytrusowy zapach, ich pastelowe kolory, kształt liści, róznorodność gatunków, ich cienie rzucane w zmieniającym się letnim słońcu.

Chomsky optymistycznie podchodzi do strajków "Occupy". Mówi, że żyjemy w takim świecie, gdzie kapitalizm obowiązuje tylko ubogich, czyli nas, zjadaczy chleba, podatników, pracujących 8 godzin, 5 dni w tygodniu, a zwykle więcej, zwłaszcza w Ameryce. Natomiast bogactwo i kasa siedzi w łapach mniej niż 0.1% populacji światowej i w rękach wielkich instutucji finansowych. Nadziani finansjerzy podejmują bardzo ryzykowne inwestycje, nastawion na szybki zysk, czasami pakując się w problemy. Jednak nie ponoszą negatywnych konsekwencji swoich złych wyborów, bo są za DUZI i NIE MOGĄ ZBANKRUTOWAĆ. Na ich ratunek idzie rząd udzielając "bail-outów" z publicznej kasy naszych podatków. W efekcie tym którzy nabroili wiedzie się jeszcze lepiej. Rząd nie ma wyjścia, bo SĄ ZA DUZI, żeby zbankrutować. Błędne koło. Socjalizm dla najbogatszych, kapitalizm dla biednych. A my pracujemy coraz więcej, tylko po to by spłacić kredyty, które wystarczają (lub nie) na podstawowe sprawy jak dach na głową. Na lekcjach ekonomii uczą o racjonalnym konsumencie podejmujacym racjonalne wybory, a przecież wcale tak nie jest, gdyby tak było nikt nie pakowałby milionów w reklamy z ładną muzyką i kampanie wyborcze (skądinąd finansowane w USA przez prywatnych finansierów, którzy mają na myśli swoje interesy). Żyjemy cudzym życiem, telewizją, iluzjami, zachwycamy sie celebrytami, śpieramy o sprawy bez znaczenia. W zglobalizowanym świecie pracy coraz mniej, bo jest "outsorsowana" do Chin i Indii. A profit z takiej globalizacji wpada - znów nie do kieszeni naszej, ani nawet rządowej krajów wschodnich, czy zachodnich, wpada znów w większości do kieszeni prywatnej tego ułamka finansowych magnatów. Chomsky też mówił, że w takim Egipcie 80% populacji uważa Stany za główne zagrożenie, tylko 20% boi się Iranu. I podobnie rozkłada się to w całym arabskim świecie i bynajmniej nie bezzasadnie.

To tak w skrócie bardzo lakonicznie. Chomsky jest geniuszem, jest oczytanym geniuszem z niesamowicie jasnym umysłem w wieku lat ponad 80. W wypowiedziach pełno referencji do historii, ekonomii, wszystko ma poukładane i spięte w logiczną całość.

Pytany o Australię Noam Chomsky powiedział spokojnie - Australia na śwatowej scenie politycznej i ekonomicznej nie ma znaczenia. Gratuluję Australii fantastycznego systemu opieki zdowotnej.

Królowa w Melbourne (w Royal Tram i w Royal Children's Hospital)

2011-10-26T16:02:00.001-07:00

Counterfactual thinking

2011-10-26T03:06:00.000-07:00

W psychologii zrobiono pewne badania wyrazu twarzy zawodników sportowych stojących na podium. Jaki medalista miał zawsze najmniej szczęśliwy wyraz twarzy? Odpowiedź - medalista srebrny. W psychologii mówi sie o centerfakrual thinking, po polsku - co by było gdyby. Pionierzy badań nad zagadnieniem psychologowie poznawczy Kahneman i Tversky otrzymali za badania nad zjawiskiem Nobla ekonomicznego.

Ja myśle, że mechanizmem tym mozna wytłumaczyć depresję i inne rzeczy. My z Owenem jesteśmy w takim momencie naszego życia gdzie wszystko jest prawie, prawie możemy sobie pozwolić na piękny wymarzony dom, prawie zdobyliśmy wymarzone wykształcenie, prawie mamy wymarzone prace.

I denerwuje mnie strasznie, że ludzie w około zarabiają takie strasznie duże pieniądze, że mieszkają w takich pięknych milionowych domach. Zazdrość nie dobrze mi robi na samopoczucie. Z jakiegoś dziwnego powodu zaczęłam porównywać się w górę, czyli ze złotymi medalistami. Może faktycznie dopada mnie depresja poporodowa. Cały sęk w tym żeby depresji nie dostać polega na porównywanie sie w dół, czyli z medalistami brązowymi. Mozna tez sobie po prostu odpuścić i nie brać udziału w zawodach. Mozna sobie powiedzieć, że pieniądze, że kariera sie nie liczą, że liczy się zdrowie, miłość.

Z kolei z mowieniem sobie jest tak - powiem sobie - "tylko nie myśl o białych niedźwiedziach" i już widzimy ich przykurzone białe futerka. A co dopiero zrobić z zazdrością i smutkiem w sercu.

Kredyt na lokum

2011-10-23T18:50:00.000-07:00

W piątek Owen ma rozmowę kwalifikacyjną, na swoje własne stanowisko. Ponieważ stanowisko zostało przeklasyfikowane, przedefiniowane, podniesione rangą i opisane na nowo. Zakładamy, że stanowisko obroni, zwłaszcza, ze na 4 osobowym panelu kwalifikacyjnym ma 3 osoby, które cenią sobie dotychczasową współpracę. Także szykuje sie nowa-stara praca, nowa stała umowa na czas nieokreślony, 18% składka na fundusz emerytalny i nowe, wyższe zarobki. I nasza zdolność kredytowa radykalnie sie zmienia. Stać nas będzie lekko na nowinki dwusypialniowy unit-szeregowiec w obecnej dzielnicy, którą bardzo polubilismy lub nowy duzy dom pare kilometrów dalej w dzielnicy troszkę tańszej. To trochę zmienia naszą sytuację. Oznacza na pewno jedno - trzeba zacząć interesować się na poważnie rynkiem nieruchomosci i kredytów bankowych.

Dlaczego hipstersi nie lubią dzieci

2011-10-23T18:34:00.000-07:00

Bo w ich obecności stają się starą generacją. Już nie takie z nich "young" ani "cool kids". Mogą nawet wydawac sie bandą podstarzalych desperatów broniących sie przed dorosloscia. A desperacja nigdy nie jest hip ani cool.

Skacząc w przepaść

2011-10-20T17:56:00.000-07:00

Swoich blogów nigdy nie pisałam starannie, zawsze były to strumienie myśli, czasem lepsze czasem gorsze. Teraz z racji napietego czasu i pierwszeństwa jakie w tym wszystkim zajmuje zawsze Maya pisze jeszcze szybciej i jeszcze bardziej spontanicznie.

Wczoraj pomyślałam, że moje doświadczenie dziecka mogę porównać do skoku z wysokiej skały do morza w piękny letni dzień w egzotycznymi kraju. Skakalam nie raz - na nogi oczywiście. Może to banalne porównanie a jednak. Niby wszystko straszne, ale jakże dużo przy tym ekscytujacych emocji, zachlysniecia sie życiem, świeżym letnim powietrzem, przyjemnym chłodem morskiej wody a do tego ogromna satysfakcja z pokonywania przeciwności, popychania samego siebie, przekraczania w podjętym wyzwaniu swoich wlasnych leków i granic.

Czytałam kiedys w pewnej książce, ze pewien Rosjanin mówił, ze jego najszczęśliwszym okres w życiu to było wojsko, mimo, ze było strasznie. I słyszy sie tak często. Być może jest tak, ze trudny okres w życiu kiedy cały czas pokonujemy przeciwności i trudne sytuacje wydaje sie z perspektywy czasu niezwykle ekscytujący, szczęśliwy. Takie poczucie mocy, ze daliśmy radę. Wydaje mi sie czasami, ze niektórzy tak wspominają okres wojska lub studiów, tylko dlatego, ze było int trudno i kryzysowo i ciagle pokonywali przeciwności.

W życiu należy podejmować wyzwania, zadania, tez dlugoterminowe zobowiązania jak studia, małżeństwo, dziecko. Tylko w taki sposób człowiek sie rozwija a doświadczenie życia nabiera pełni smaków, emocji, kolorów. Oczywiście uwazam, że nie każdy musi być studentem, żoną czy matką. Menu życia jest szerokie i tylko od nas zależy co z niego wybierzemy.

Czytając inne blogi polskich mam wiem, ze maja one gorzej dlatego właśnie, ze nie chodzą na te wszystkie darmowe zjecia i spotkania z położnymi, specjalistami od karmienia i innymi mamami na jakie chodzę ja, tylko dzięki temu, ze mieszkam w Australii. Gdyby nie to już dawno nie karmilabym piersią i miałabym znacznie mniej wiedzy, wglądu ale tez i frajdy z całego tego macierzyństwa.

Grupa mam tez sie zaczęła rozkręcać. Znamy sie lepiej, rozumiemy sie lepiej. Jest jedna mama, której chłopiec jest niezwykle trudny, a ona coraz bardziej zanurza sie w depresji. A taka fajna i mądra dziewczyna. Teraz zaczynamy spotykać sie w naszych domach na zmianę, mieszkamy wszystkie w niewielkich odleglosciach od siebie, krótkiego spaceru. Będziemy wymieniać sie tez vaoucherami na opiekę nad dziećmi. Żeby mieć system, ze jak potrzebujemy to jedna może drugiej podrzucić dziecko do opieki na pare godzin i żeby było łatwiej i sprawiedliwie. Zamierzamy tez wychodzić razem do przyjaznych dla maluchów kawiarni i restauracji, na place zabaw jak podrosna. Taka grupa mam mieszkających obok siebie, z dziećmi w prawie identycznym wieku, to fantastyczna sprawa. Tez okazuje sie, ze niewiele z nas ma rodzine na miejscu. Ale nawet mając wsparcie dużej rodziny, troszkę jednak inaczej jest mieć wsparcie innych mam, które są dokładnie w takiej samej sytuacji i zmagają sie z dokładnie takimi samymi problemami. To trochę tak jakby struktury plemienne wracały do życia w nowoczesnym społeczeństwie w wielkomiejskiej aglomeracji.

To, że jestem mamą nie znaczy jeszcze, że chcę rozmawiać tylko o dziecku

2011-10-18T15:53:00.000-07:00

Rozmawiać o dziecku lubię z innymi mamami, bo mogę się z tych rozmów coś dowiedzieć i wejść w świat niuansów doświadczenia życia z maleństwem. Z innymi ludźmi chętnie też coś tam mogę poopowiadać o dziecku, jednak często mam wrażenie, że traktują mamy jak mamy i już nie jako osoby, które mają swoje opinie o świecie i czytają codzienne wiadomości. Także z nie-rodzicami chętnie bym porozmawiała o rzeczach nie związanych z dzieckiem, a zauważyłam, że większość ludzi zakłada, że chcę gadać tylko i wyłącznie o dziecku. Brakuje mi w życiu znajomych intelektualistów, co myślą o świecie, i to jest kolejny dobry powód by wracać na uniwerek.

Poprosiłam moją mamę, żeby została u nas dwa miesiące i pomogła mi z dzieckiem, nawet jak tata musi wracać szybciej i się zgodziła. A więc czekam z niecierpliwością na ich przyjazd.

Poza tym upały. Wczoraj poszłam plażą z wózeczkiem odebrać Owena ze stacji po pracy i jacyś przejeżdzający w samochodzie młodzi "bogans" krzyczeli za mną "yummy mummy, hey girl, hey girl!!". I pewnie w innych okolicznościach bym się wściekła. Ale ponieważ byłam zmęczona, przeziębiona z cieknącym nosem, byle jak ubrana w luźne spodnie i t-shirt, bez makijażu, z nieumytymi byle jak spiętymi włosami - pomyślałam - to fajnie, że nie muszę się starać a i tak ktoś uważa, że jestem atrakcyjną kobietą. Gdy opowiedziałam o tym Owenowi aż zagotował się z zazdrości. Widać jestem boginią, nawet jak zupełnie się tak nie czuję.

Idę dzisiaj na zajęcia nauczyć się masażu niemowlaków od położnej profesjonalistki. Dzisiaj są też urodziny Owena. I w głowie masę refleksji, bo rok temu ten okres był bardzo wyjątkowy dla nas obojga. Owen nadal jest dwudziestoparolatkiem - szcześciarz!

Czytam sporo niusów i artykułów z życia Australijczyków, poznaję codzienne problemy. Czytam w zasadzie wszystko dotyczące kobiet, aborygenów, imigracji, nauki, nieruchomości i miasta Melbourne. Przeglądam też NYT i BBC, żeby zobaczyć co się dzieje na świecie. Wszystko na iPadzie na pięknych i przyjaznych "appach". Wczoraj napisali, że Australijki po rozwodzie często lądują na starość bez środków do życia. Dlatego, że jako mamy często pracują na pół etatu lub opiekują się w domu dzieckiem i nie odkłada im się emerytura. Po rozwodzie mimo, że otrzymują zwykle dom to muszą go sprzedać, żeby utrzymać i wychować dzieci. Pieniądze się rozchodzą, kobiety nie mają kariery zawodowej, nie mają emerytury i na starość zwykle czeka je bieda i desperacja. I dlatego jak postulują feministki - od bycia mamą w domu rząd powinien płacić emeryturę. Przecież przyczyniają się w ten sposób dla społeczeństwa, wykonując bezpłatną pracę, ale jednak pracę.

Kupiłam tą książkę na Kindle Alison Gopnik - profesor - jednego z najwybitniejszych psychologów rozwojowych, mamy trójki dorosłych już chłopców. Napisana jest językiem i pojęciami bardzo moimi, bo psychologicznymi - czytając ją czuję się w domu.

What do babies think

2011-10-15T03:23:00.000-07:00

"Byc dzieckiem to jak byc zakochanym, w Paryzu i po dwoch espresso - nic dziwnego, ze budzimy sie w nocy o 3 z placzem"

"Porn is good for society"

2011-10-13T14:45:00.000-07:00

Pod takim tytułem można przeczytać w The Guardian, o tym, min, że w krajach bardziej liberalnych i tolerujących pornografię prawa kobiet są większe niż w krajach gdzie pornografia zakazana. I tu mi się zgadza - w Malezji można zapłacić duże kary a nawet iść do więzienia za ogladanie pornografii przez Internet. Badania też pokazują, że w USA w tych stanach, gdzie dostęp do Internetu lepszy tam mniej przestępstw seksualnch i prób ich popełnienia. Myślę, że niewykluczone, że jest tutaj jakiś czynnik pośreni, np edukacja lub status SE (socjo-ekonomiczny). Widomo, że w bogatszych i lepszych dzielnicach zawsze mamy lepszy dostęp do Internetu, szybsze łącza, więcej firm-providerów. Kolejny argumet, to że pary nigdy nie mają takiego samego libida, a zawsze ktoś ma większe zapotrzebowanie na seks i porno może być tu wentylem. Nie wiem dlaczego autorka nie napisała mężczyźni mają większe zapotrzebowanie na seks - psychologicznie, biologicznie sprawa oczywista, przebadana naukowo, uzasadniona ewolucyjnie - nic nowego.

Myślę, że tytuł jest źle sformułowany. Wszyscy chcemy zawsze wiedzieć czy coś jest dobre czy złe, lubimy dychotomie - upraszacza to nam życie, to dobre, to złe, to dobry człowiek to zły, to dobry uczynek to grzech.

Ja nie uważam, że można mówić, że porno jest dobre, tak samo jak nie można mówić, że jedzenie w fast foodach jest dobre. Jednak lepszy fastfood niż chodzenie głodnym. Myśle, że tłumienie potrzeb biologicznych i popędów nikomu na zdrowie nie wychodzi, ani samemu zainteresowanemu, ani jego bliskim ani społeczeństwu. Najbardziej żenującym tego przykładem jest np facet, który zostawia mądrą i kochającą żonę z dziećmi dla ładnego biustu lub ponętnych nóg ale tłumaczy to sobie "prawdziwą miłością" i innymi przyczynami natury rzekomo DUCHOWEJ, WYŻSZEJ, ROMANTYCZNEJ.

Ktoś kiedyś powiedział ładnie, że upychanie popędów seksualnych w szafie jest niebezpieczne, bo w pewnym momencie drzwi szafy nie wytrzymają, otworzą się z łomotem waląc innych po twarzy.

Pornografia może być wentylem, półśrodkiem. Czy to znaczy, że jest dobra. Dobro to bardzo abstrakcyjne pojęcie.

Jako psycholog oglądając pornografię mam mieszane uczucia. Tak jak mieszane mam uczucia jedząc cheeseburgera z McDonald's - z jednej strony pyszne i sycące, z drugiej trochę obrzydliwe. Też zależy jaką pornografię się ogląda. Zawsze patrzymy na ludzi, i mimo, że ciała piękne i młode nie zawsze to co się tam rozgrywa jest piękne, prawdziwe, pełne ekscytujących emocji, a często jest grane, wymuszone, agresywne i pełne emocji niedobrych i może przyprawiać o czkawkę, niestrawności a nawet mdłości. Też zawsze należy pamiętać, że cały ten showbiznes pornograficzny jest mocno podejrzany i parają się tym zwykle ciemne typki, a gwiazdy porno to zwykle ludzie z problemami, wielu nadużywa narkotyków, popada w depresję i inne dołki - zarówno kobiety aktorki jak i mężczyżni aktorzy. Widziałam kiedyś taką stronę internetową, ile amerykańskich gwiazd porno popełniło samobójstwo - lista długa, ze zdjęciami ładnych dziewczyn ale też chłopców (googluję i wyskakuje taka strona). Ale nawet zwykły showbiznes to ciężki kawałek chleba pełen dramatów za kulisami.

Wniosek psychologiczny mam taki - głodowanie jest bardzo niebezpieczne, jednak częste odżywianie się w fast foodach też nikomu na zdrowie nie wychodzi. Czy można stworzyć zdrowy fast food? Feministki próbowały z lepszym lub gorszym skutkiem.

The wonder weeks

2011-10-12T15:41:00.000-07:00

Wczoraj dotarła do mnie z bookdepository.com ta fantastyczna książka, którą szeroko i zgodnie polecają wszyscy specjaliści od niemowlaków w Australii.

O czym jest książka. Książka jest o wewnętrznym psychicznym świecie niemowlaka, o tym jak malutkie dzieci (0 do 20 m.ż.)doświadczają i postrzagają rzeczywistość. Sama twarda nauka - oparta na współczesnej wiedzy psychologicznej plus 30 lat własnych badań, autorzy naukowcy-fachowcy, książka tłumaczona na kilkadziesiąt jezyków, światowy bestseller.

Można się np dowiedzieć, że niemowlak w wieku 12 tygodni przechodzi rewolucję intelektualną polegającą na tym, że zaczyna dostrzagać zmiany w swoim otoczeniu, to że nic nie jest stałe, a wszystko się zmienia, świat nie jest stały a wszystko "płynie". To wywołuje w nim ogromny lęk, ale też wymusza naukę nowych umiejętności, inne postrzeganie i chwytanie przedmiotów, dzieci zaczynają dmuchać balony ze śliny, bać się obcych. Można się dowiedzieć co dziecko przeżywa, i jak okazuje te emocje. Można też przeczytać opis przypadków co odczuwają wtedy mamy, dlaczego wszystko wydaje się znów wymykać spod kontroli i przestają nagle obowiązywać wszelkie dotychczas wypracowane rutyny, a dziecko zaczyna znów wydawać się strasznie zależne i jakby cofać w rozwoju, chce się nosić na rączkach i nigdzie nie jest szczęśliwe. Autorzy podpowiadają co należy robić i jakie zabawy pomagają w oswojeniu tej nowej rzeczywistości (np zabawa w samolot) i kiedy kupić i jaką zabawkę. Podają też konkretne zasady - strategie dla mam jak radzić sobie z takim kryzysem - np taka prosta, żeby w tym okresie nic nie planować, nie starać się organizować dnia, bo i tak nic z tego nie wyjdzie.

Co jednak najważniejsze. Książkę dopiero przegladam, a już upewniła mnie w przekonaniu, że w życiu malutkiego dziecka dzieje się intelektualnie strasznie dużo rzeczy - wyobraźmy sobie odkrywać świat, i co parę tygodni przechodzić kompletną rewolucję w sposobie spostrzegania rzeczywistości. Emocjonalnie i uczuciowo też dzieje się masę rzeczy, ale nierozwinięty układ mięśniowy nie pozwala jeszcze na pełną ekspresję emocji, na szerokie roześmianie się, na przytulenie się do mamy w strachu. Dlatego śmieją się tylko oczy, a zamiast przytulania dziecko stęka i stara się przywierać. Niemowlaki osobom postronnym wydają się takie PŁASKIE EMOCJONALNIE, takie leżące warzywa. Tylko mamy dostrzagają więcej i zwykle tylko u swojego własnego maleństwa.

Takich tygodni rewolucjonizujących postrzaganie świata u niemolaka jest na przestrzeni pierwszych 20 miesięcy zycia dokładnie 10 (to bardzo dużo!). Myślę, że wiedza o nich, o tym co dziecko przeżywa i jak mu pomóc to fantastyczna sprawa. Nic dziwnego, że książka jest światowym bestsellerem. Czytając opis przypadków innych mam, odkrywa się, że ktoś doświadczał dokładnie to co my terazi znalazł odpowiednie słowa żeby to doświadczenie ubrać. Najważniejsze jednak, że możemy zrozumieć własne dzieci lepiej i lepiej im asystować w poznawaniu tego świata, co za pewne nie tylko sprawi, że będą bardziej inteligentne i itelektualnie sprawniejsze, ale pewnie i emocjonalnie bardziej kompetentne. Najtaniej można ją kupić tutaj (przesyłka na cały świat jest za darmo). Jest też aplikacja na iPoda/iPada za $2, ale jak dla mnie jest ona za bardzo "skrótowa", i nie daje pełnego wglądu w zagadnienie.

Urodzeni z nas szczęściarze

2011-10-11T16:15:00.000-07:00

Owen w tym semestrze ma na studiach przedmiot globalizacja. Pyta się mnie - czy wiedziałaś, że tylko 10% światowej populacji ma dostęp do bogactwa tego świata. Reszta żyje poniżej progu ubóstwa. Mówię - tak wiedziałam.

Trudno sobie wyobrazić jak wygląda życie w trzecim świecie. Można czytać w książach, że wielu ludzi nie ma nic, czasami jedyne co mają to jeden garnek, lub plastikowy karnister i cały dzień spędzają na noszeniu tym karnistrem wody w gorącym słońcu. Zawsze mówię - najbliżej trzeciego świata byłam w Malezji i więcej tam nie jadę. I nie chodzi tylko o biedę. Trzeci świat charakteryzuje się też brakiem pewnych zachodnich standardów, a mianowicie śmieceniem wszędzie - nikt nie zwraca uwagii na ochronę środowiska, na prawa najsłabszych czyli kobiet, dzieci, zwierząt. Mężczyźni traktują kobiety i dzieci jak przedmioty, dzieci traktują zwierzęta jak przedmioty.

Czytałam parę dni temu artykuł w NYT o strajkach na Wall Street. Co jest charakterystyczne, to strajkujących przybywa, protest się nie kończy, choć nie wiadomo o co właściwie chodzi i dlaczego ci ludzie tam siedzą. Chodzi o kryzys gospodarczy, o niewłaściwe zarządzanie pieniędzmi, o to że ktoś coś tam spieprzył i nie poniósł żadnych konsekwencji, a nadal dobrze się miewa. Za jego błędy zapłacili ci wszyscy bezrobotni, którzy na wall street teraz siedzą, ale nie tylko. Zapłacą zawsze najbiedniejsi - kryzys gospodarczy, to także kryzys cen żywności i głód w Afryce. Oczywiście intuicyjnie wszyscy to czujemy. Intuicyjnie wiemy, że obrywa się zawsze tym co i tak mają niewesoło. Autor artykułu zapytał się jednego protestującego - mężczyznę w wieku trzydziestuparu lat, który stracił pracę gdzieś na prowincji US i przyjechał do Nowego Jorku - co sądzi o kontrowersyjnej sprawie pewnego konkretnego przedsiębiorcy, gracza na wall street. Protestujący nigdy o sprawie nie słyszał. Intuicyjnie wyczuwają, że coś jest z tym pieniężnym biznesem nie tak. Kobiety w Sudanie niosące swoje dzieci przez setki kilometrów dziennie w nadziei na pomoc humanitarną też nie słyszały.

Ambasador USA na Filipinach wygłosił kontrowersyjne zdanie, że 40% turystów amerykańskich i zachodnich przyjeżdza tam na seksturystykę i on się tego wstydzi. Wywołało to burzę w dyplomacji, niektórzy żadają wyjaśnień, niektórzy przeprosin, niektórzy dymisji.

Na konferencji w sprawie obecnego kryzysu głodowego w Afryce słynny działacz powiedział - miliony osób znów umrze na ekranach naszych telewizorów, a my nic nie zrobimy. Widziałam rząd brytyjski wyłożył biliony na pomoc. Czy rząd australijski lub polski coś wyłożył - nie mam pojęcia. Moja wiedza opiera się na paru zasłyszanych w TV niusach i paru artykułach przeczytanych na Internecie podczas karmienia dziecka.

Czuję się bezsilna. Dzisiaj w przypływie bezsilności weszłam na stronę UNICEFu i przekazałam $40 na dzieci w Afryce. Moja Maya ma w szafie parę sweterków $40 za każdy. Za paczkę pieluszek płacę $33. Dziecko sporo kosztuje. Chciałabym jej też wkrótce kupić Fisher Price Bouncer za $200 - fantastyczna zabawka.

Moja dotacja nic nie zmieni. Poczułam się lepiej. Być może nie chodzi do końca o to, żeby od razu zmieniać świat. Nie mam ani takiej władzy ani takich środków. Kto nadal wierzy, że w życiu każdy dostaje to na co zasługuje ten jest ładnie mówiąc optymistą, mniej ładniej - nie wiem. Może jednak coś znaczy, że ktoś taki jak ja interesuje się losem ludzi, gdzieś tam. Może trzeba przełamać pewną niemoc, bezradność i obojetność. Może takie niewielkie finansowe datki, lub obecność na wall street właśnie tyle oznaczają - przełamanie bierności.

Przełamać bierność dolarem lub złotówką jest za pewne najprościej. Lepiej tak niż w ogóle.

http://www.unicef.org.au/Charity-Gifts

Mamy bilety na wykład Chomskyego. Owen mówi - wiesz to wykład nie naukowy tylko polityczny. Wcale nie wiedziałam ale mogłam się domyślać. To w końcu wykład otwarty i nie należało oczekiwać, że Chomsky przmawiałby do nielingwistów o rekurencjach generatywnych gramatyk - jego książki dla mnie są zupełnie niestrawne. A przecież jestem absolwentą wydziału filozofii UJ oraz Informatyki i Zarządzania Politechniki Wrocławskiej. Szukamy niańki dla Mayi na parę godzin. Ktoś chętny?

Pewiem młody reporter pojechał kiedyś podczas głodu do Sudanu i zrobił zdjęcie dziewczynce, na której śmierć czekał sęp. Zdjęcie zostało wydrukowane na pierwszej stronie NYT i spowodowało pospolite ruszenie w USA. Autor zdjęcia wygrał nagrodę Pulizera i niedługo potem popełnił samobójstwo. Los dziewczynki jest nieznany.

Starość nie radość - optymizm, pilates i uliczna moda

2011-10-09T16:17:00.000-07:00

Ta notka będzie optymistyczna, skradzionym optymizmem i namiarem stąd.

Blog z serii street fashion, tym razem w roli głównej ludzie wiekowi. Pewna 100 letnia Nowojorka wygląda tak, zapisała się ostatnio na ćwiczenia Pilates i planuje egzotyczne wakacje ze swoim chłopakiem.

Owen mówi:

2011-10-09T15:47:00.000-07:00

- Jak Maya będzie miała 22 lata i dalej z nami mieszkała, to zaczniemy pobierać od niej czynsz. Tak robią wszyscy australijscy rodzice.

******************

I tak sobie myśle, że muszę być czujna z wychowaniem dziecka, żeby wychować dobrze zaadaptowaną do życia w tutejszym społeczeństwie Australijkę. A to oznacza wspieranie w podejmowaniu zadań, jakie oczekuje się od tutejszych dzieciaków. Są one nieco inne niż te od dzieciaków w Polsce. W wieku lat 16 wszyscy nastolatkowie idą do pracy. Owen przeszedł pozytywnie interview o prace w McDonalds w wieku lat 15 i potem tylko z niecierpliwością czekał na 16 urodziny, by moc zacząć pracować. Przy czym stawki godzinne dla młodzieży są znacznie niższe, niż te dla dorosłych. Niezależność, samowystarczalność i mocna etyka pracy, to jedne z tych idywidualistycznych wartości, które są fundamentem w budowaniu tego kraju i społeczeństwa.

Dobrze, ze nie wysyła się parolatków do tzw bording school jak robili i nadal robią zamożni Angole - tego bym nie zniosła.

Zozprawka ze sobą

2011-10-09T04:41:00.001-07:00

To jak to jest z ta moją depresją.

Każdy psycholog wie, że depresja zawsze chodzi w parze z lękami i odwrotnie, nie ma obaw i zamartwiania się bez dołka w parze. Myśle, ze sytuacja poporodowa to idealna wylęgarnia depresji. Ciało jest przeciązone po ciąży, dziesięć nowych dolegliwosci, do tego zaczyna być niedospane, niedowitaminowane, pare dodatkowych fałdek tu i tam samopoczucia też nie poprawia.

A od rana zamiast zając sie doprowadzaniem tego ciała do porządku trzeba zając sie małym rozgadanym wyjdą, tudzież krolewną śmieszką i jej pełną pieluszką. Piewszy zapach poranka to zapach moczu lub kupki, nie aromatycznej kawy. I tak w miarę upływu dnia dziecko ślicznie przewiniete, a nawet wykąpane, nakarmione, a moze nawet przy odrobinie szczęścia ululane i mija południe, a my dalej w rozsypce, mija popołudnie a w domu dalej pobojowisko.

Trzeba sobie z czymś odpuścić, najpierw odpuszczam sobie z domem, potem odpuszczam sobie z sobą, na końcu odpuszczam sobie z dzieckiem, jeśli w ogóle. Najgorzej gdy dziecko dalej grymasi, krzywi sie i krzyczy, pomimo starań od 7 rano. Do tego zaniedbany dom, zaniedbana ja i jak tu nie mieć doła.

Pamiętam mój brat urodził sie gdy miałam lat 15. Wtedy tak na to patrzyłam bardzo z boku i myślałam - nigdy nie będę mieć dzieci, bo to masakra. Moja mama zawsze ze wszystkim dawała radę a wtedy jakoś nie za bardzo. Koszmar trwał rok, potem było już tylko lepiej.

Ja myślę jestem bardziej wyluzowana niż moja mama. Dom brudny - nie ma sprawy, dziecko nie chce spać - nie ma sprawy, chce siedzieć na cycu - nie ma sprawy, nie było kiedy wykąpać - nie ma sprawy, nie zdążyłam zrobić obiadu - nie ma sprawy, zjemy po raz kolejny tunczyka z puszki lub inne sardynki - nie ma sprawy.

Gdy czuję, ze mam dość wzywam na pomoc Owena, sama idę jak najdalej. Krótka przerwa pozwala mi zatesknic za moim krzykaczem. Opieka nad Mayą nigdy sie nie kończy. Mówię sobie to normalne, ze czujesz sie zmęczona - opieka nad dzidziusiem to jak opieka nad niepełnosprawnym, 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu, dzień i w noc muszę być czujna. Dzidzia z niepełnosprawności wyrośnie - wyrośnie z pieluch i z noszenia na raczkach i z tego swojego zawodzenia.

Wczoraj spędziliśmy dzień w samochodzie jeżdżąc po okolicznych dzielnicach - sprawdzamy ceny domów, zestawiamy nasze preferencje z ewentualnymi możliwościami. Maya wyjątkowo nie krzyczała ani razu. Dzisiaj spędziliśmy dzień w mieście, chodząc po sklepach, byliśmy też w restauracji i kawiarni. Owen w końcu znalazł buty jakie chciał, a jest wybredny, do tego rozmiar 13(46) nie pomaga. Dziecko widzi już lepiej, zaczyna obserwować, interesować się otoczeniem, chwyta przymocowane do wozka i siedzonka samochodowego zabawki. Wiem, ze bedzie tylko lepiej i tego się trzymam.

Młoda aptekarka ostatnio mówi do mnie tak - o ja bym tak mogła popychac wózek cały dzien!

Estetyka wieloryba

2011-10-05T16:23:00.000-07:00

Dzisiaj wchodzę na Facebooka i widzę taki oto zalinkowany post na ścianie mojej norweskiej koleżanki:

A while back, at the entrance of a gym, there was a picture of a very thin and beautiful woman. The caption was "This summer, do you want to be a mermaid or a whale?"

The story goes, a woman (of clothing size unknown) answered the following way:

"Dear people, whales are always surrounded by friends (dolphins, seals, curious humans), they are sexually active and raise their children with great tenderness.
They entertain like crazy with dolphins and eat lots of prawns. They swim all day and travel to fantastic places like Patagonia, the Barents Sea or the coral reefs of Polynesia.
They sing incredibly well and sometimes even are on cds. They are impressive and dearly loved animals, which everyone defend and admires.

Mermaids do not exist.

But if they existed, they would line up to see a psychologist because of a problem of split personality: woman or fish?
They would have no sex life and could not bear children.
Yes, they would be lovely, but lonely and sad.
And, who wants a girl that smells like fish by his side?

Without a doubt, I'd rather be a whale.

At a time when the media tells us that only thin is beautiful, I prefer to eat ice cream with my kids, to have dinner with my husband, to eat and drink and have fun with my friends.

We women, we gain weight because we accumulate so much wisdom and knowledge that there isn't enough space in our heads, and it spreads all over our bodies.
We are not fat, we are greatly cultivated.
Every time I see my curves in the mirror, I tell myself: "How amazing am I ?! "

(The girl on the picture is French model Tara Lynn)

I tak sobie skojarzyłam, że kiedyś ktoś nazwał jednego z najbardziej utalentowanych współczesnych wokalistów - "wyrzuconym na brzeg wyjącym wielorybem". I myślę, że Anthony to najpiękniejszy ludzki wieloryb jakiego znam, lekkokość i emocje w jego głosie przyprawiają mnie o dreszcze.

Dlaczego zaskorowałam wysoko na skali depresji

2011-10-05T04:20:00.000-07:00

Wracając jeszcze do mojego dzisiejszego testu na stan emocjonalny w lokalnym Maternity Center. Starałam się sobie wyniku nie zawyzać odpowiadając na pytania, świadoma tego, że jako psycholog mogę sobie test wypełnić dokładnie tak jak chcę. Poza tym pytania były idiotyczne jednak trochę. Np "czy martwię się o bezpieczeństwo swoje lub dziecka w domu?" Jasne, że się martwię. Jutro koleżanka Owena z pracy idzie na pogrzeb 3 mieiedznego dziecka, które zmarło na SIDS, pare tygodni temu, tylko autopsja trochę zajęła. Pamiętajmy, ze zdarza sie najczesciej miedzy 2-6 miesiącem życia. I dlatego między innymi łóżeczko Mayi bedzie stało w naszej sypialni przynajmniej jeszcze 3 miesiące.

W pytaniu o bezpieczeństwo chodziło oczywiście o przemoc domową, i podobno tylko o to, ale jakoś tego nie wyłapałam. Czy to kontekst kulturowy czy tez językowy mi umknął, czy może ze mnie taka za dużo analizujaca hipohondryczka.

Depresji nie mam tyle wiem. Na pewno w postaci klinicznej. Puki co jeszcze wstaje z łóżka i nienajgorzej o sobie myślę.

"To samolubne decydować się na dziecko przed 40stką"

2011-10-05T00:34:00.000-07:00

Powiedział pewien mało znany lekarz z mało znanego szpitala w Perth i mamy nius medialny na dwa dni. Kontrowersyjny za pewne. Lekarz uzasadnił tylko, ze to dlatego, że ciąża w tak późnym wieku to znacznie podwyższone ryzyko cukrzycy i wysokiego ciśnienia dla mamy, chorób genetycznych dla dziecka. Poza tym doratajace potem dzieci zamiast skupić sie na swoim dorosłym życiu, bedą miały problem podstarzalych rodziców na dokładkę. Szpital w którym lekarz pracuje odciął się od wygłaszanych opini, mówiąc, ze są to osobiste opinie tej osoby, a szpital chetnie opiekuje się mamami w każdym wieku.

A ja dzisiaj miałam mój assesment psycho fizyczny 3 miesiące po ciąży. I faktycznie jak spojrzeć na wszelkie dolegliwości fizyczne i psychiczne z listy to nienaljlepiej to wygląda. Nie najlepiej też wypadłam okazuje się.

Na zebraniu mam był brytyjski film i temat przełomu w karmieniu dzieci "twardym" jedzeniem. Chodzi o to, ze odchodzi sie zupełnie od papek i wszystko ma być w całości, lekko sparzone, gotowane, aby dziecko ślina mogło rozbijać warzywa i owoce. Do tego dziecko ma jeść samodzielnie, nie powinno sie dzieciaka w ogóle karmić. Zaczynać należy koło 6 miesiąca i do miesiąca 9 ma to być głownie zabawa, a dopiero potem stopniowo sposób odżywiania. Wszystko poparte latami badań naukowych.

Krakowski Kazimierz

2011-10-03T20:57:00.000-07:00

I zrobiło się nostalgicznie. To taka esencja, gdzie na Kazimierzu swiety Wawrzyniec z kibolami cracovi i cipą( zapewne z przeciwnej drużyny) razem chadzają.

Czytam The Finkler Question i czuję się mniej samotna na tym świecie. Czasami tez chciałabym być Żydem. Szczerze przyznam swoich korzeni nie znam za dobrze, wiem tylko, że dziadkowie z obu stron to polscy powojenni przesiedlency ze wschodu gadający miedzy sobą płynnie po ukraińsku, plus jedna prababcia Austriaczka.

Wiosennie

2011-10-03T17:10:00.000-07:00

Pogoda fantastyczna. Chodzę z Mayą deptakiem nad plażą po kilka dobrych kilometrów dziennie. Jestem lekko przeziębiona po zeszłym deszczowym tygodniu a być może złapałam od Owena, ale nie zwalniam tempa. Nie za bardzo mam też i jak, bo dziecko coraz bardziej wymagające. Leży już na brzuchu, podparte rękami, stara się pełzać i do tego jest w stanie jednocześnie podtrzymywać interakcje - coś tam gaworzy i się uśmiecha. Rośnie duża, głośna Australijka. Pomalutku ujawniają się jej cechy temperamentalne. Jest odważna, nikogo się nie boi, do wszystkich się uśmiecha i nie lubi nudy, lubi się kąpać i gaworzy tak głośno, że stojący obok pod domem sąsiedzi mówili ostatnio "oh there's a baby next door!". Jest też wielka, i ma strasznie długie nogi, co widać na zdjęciu ze mną poniżej. Nosi rozmiar spodenek roczengo dziecka, a sweterków dziecka 9 miesięcznego. Coraz częściej myślę o oddaniu Mayi do żłobka (day care). Nie teraz ale jak będzie miała rok. O ile jeszcze parę tygodni temu martwiłam się jak to będzie takie malutkie roczne dziecko wysyłać do instytucji, tak teraz zaczynam mysleć, że by jej to dobrze zrobiło. Maya uwielbia wyjścia na "rhyme time" i trudno ją już zabawić zwiedzaniem naszego domu, a ma dopiero niecałe 3 miesiące. W Australii właśnie wchodzi przepis, że w żłobkach nie może być więcej niż 4 dzieci na jednego opiekuna (wcześniej było 5).

Co do rozrywki dla dorosłych. Początkiem listopada odbędzie się w Melbourne wykład Noama Chomskyego - jednego z największych nazwisk współczesnej nauki. Lingwisty i kognitywisty, człowieka który zapoczątkował tzw rewolucję kognitywistyczną i podejście poznawcze w wielu naukach, nie tylko psychologii. Chomsky jest jednoczesnie politycznie aktywnym alteroglobalistą, zwolennikiem totalnej wolności słowa, idolem wszelkich antyglobalistów, anarchistów itd. Jego wykłady nie są spektakularne, bo średni z niego mówca, jednak to jedyna taka okazja, żeby zobaczyć prawdziwą legendę. Nie mamy z kim zostawić dziecka, tak żeby pójść we dwoje. Jak to rozwiążemy - jeszcze niewiadomo.

Poza tym dzisiaj w The Age był artykuł o australijskich winach i mowa w nim między innymi o moim ulubionym Muscato, które odkryłam zaraz po przyjeździe, dzięki kuzynce Owena. Nie ma lepszego, babelkowego, lekko słodkiego wina na świecie. Też piłam je po raz pierwszy w najpiękniejszej i najnowocześniejszej i największej winnicy jaką kiedykolwiek widziałam. Miejscówka jest niesamowita, ogromna przestrzeń pełna ludzi, wina i serów. Mowa o Innocent Bystander Pink Muscato i winnicy Giant Steps w Yarra Valley. W okolicy znajduje się też 5 gwiazdkowy hotel i restauracja na ktore mam 50% zniżkę z racji bycia pracownikiem mojej hotelowej korporacji. W całej sieci hoteli i jej partnerów biznesowych na całym świecie mam 50% zniżki. Wykorzystam na pewno jak przyjadą moi rodzice, na niewielki wypad za miasto. Owen w środę oddaje ostatnią pracę w tym semestrze, potem ma jakiś miesiąc do egzaminów. Być może wybierzemy się w weekend do Yarra Valley, której krajobrazy przywodzą na myśl śródziemnomorskie winnice Francji. Tylko flora w lasach nie ta, słońce mocniejsze i winiarnie nowocześniejsze rozmachem nierdzewnej stali i szkła. A wino lepsze? I jest to kolejny fantastyczny obrazek - twarz Melbourne.

Moje aspiracje względem mojego dziecka

2011-09-29T18:25:00.000-07:00

Pisałam, że nie chciałam dać na imię Zofia mojej córeczce, dlatego własnie, ze to onzacza mądra, a nie chciałam już od samego początku oczekiwań i aspiracji rodziców w imiona wkładać - dlatego dostała Zofia na drugie ;)

Tak czy inaczej od aspiracji rodziców uciec sie nie da.

Jednak mam dwie takie rzeczy, które bym chciała moje dziecko od najmłodszych lat nauczyć. Pierwsza to zmyslowa radość świata, rzeczy. Współcześnie raczej krytykuje się hedonistyczny styl, wartość życia, myśle, ze nie do końca słusznie. Osoby, które nie potrafią cieszyć się w zmysłowy sposób życiem, rozkoszowac jego smakami, barwami skazane są na depresję. I odwrotnie umiejętność cieszenia się zmyslową sferą życia przed depresja człowieka chroni. I mówię tu o zmyslowej radości z codziennych małych spraw, z porannych promieni słońca, z kąpieli w babelkach, z zapachu plaży i z zajadania sie sezonowymi soczystymi owocami.

Druga rzecz, którą chce nauczyć moje dziecko od początku to umiejętności samotnej zabawy, zajmowania się czymś w samotności. I ja i Owen gdy byliśmy mali uwielbialismy bawić sie w samotności. Wydaje się, ze jedynacy mają tu łatwiej, jednak myśle, że niekoniecznie jest to kwestia jedynactwa. Ja jako dziecko byłam najszczesliwsza, gdy rodzice zaczęli mnie zostawiać samą w domu - bawilam się, potem czytałam, miałam luz i spokój. Do tej pory lubię zostawać sama w domu i nigdy sie nie nudzę. Zawsze draznily mnie tez dzieciaki z rodziny, które mówiły, ze się nudzą i dopominaly się innych osób o rozrywkę, o to by zorganizowały im jakoś czas, by się nimi zajęły, bo same tego zrobić nie potrafiły. Wydaje mi się że umiejętność samodzielnego zorganizowania sobie czasu i aktywności jest w życiu bardzo ważna i przekłada się na jakąś taką szerszą życiową samodzielność, niezależność.

Jest jeszcze trzecia życiowa umiejętność, bardzo trudna, której sama do tej pory sie uczę. Nawet dla wykwalifikowanych psychologów stanowi ona wyzwania. A mianowicie radzenia sobie z negatywnymi emocjami - odpowiednia regulacja negatywnych emocji i stresu. Im skuteczniej sobie w życiu z negatywnymi emocjami radzimy, tym mniej nam zalegają i przeszkadzają w życiu. Współczesne życie jest emocjonalnie bardzo wymagające. Widziałam taki australijski dokument w tv, o szkoleniu radzenia sobie z negatywnymi emocjami i stresem przeprowadzonym przez psychologów w jednej z australijskich podstawówek. Efekty były niesamowite. Dzieciaki szybko uczyły sie w dojrzały sposób rozladowywać codzienne napięcia.

Sama myśle, że chciałabym się w przyszłości zawodowo zając psychologią stresu i regulacji emocji oraz różnic kulturowych i indywidualnych ( teperamentalnych, osobowosciowych i intelektualnych) w zakresie umiejętności radzenia sobie ze stresem.

Czytać po angielsku

2011-09-29T17:44:00.000-07:00

Pisałam, że zmiana pozycji karmienia w nocy zmieniła jakość mojego życia. Podobnie czytanie angielskich książek w elektornicznej wersji Kindle na iPadzie zmieniło jakość całego doświadczenia czytania w języku obcym. Już wyjaśniam dlaczego.

Czytając literaturę obcojęzyczną, a zwłaszcza angielską, języka wielu narodów i kultur trafia się często na słowa, zwroty, referencje, których się nie rozumie. Czytanie literatury pięknej w obcym języku jest znacznie trudniejsze niż czytanie literatury fachowej i naukowej oraz prasy. Żeby czeprac przyjemność z czytania prozy angielskiej trzeba język znać już na dużo bardziej zaawansowanym poziomie. Tez przyjemność czytania może zostać zrujnowana, gdy za często trzeba zaglądać do słownika. Dlatego moim zdaniem znacznie lepiej jest starac się wnioskowac z kontekstu o znaczeniu slowa, zdania. Jednak czasami nie da sie wnioskowac i zagladnac trzeba. A z Kindle zaglądać nie trzeba, wystarczy najechac na słowo i mamy jego wyjaśnienie. Tym samym ciągłość czytania zostaje zachowana. Kindle mozna zainstalować na komputerze lub laptopie, ale ja nie jestem w stanie czytać w łóżku, lub w wygodnej pozycji nawet z niewielkim laptopem. Nie jestem tez w stanie czytać z laptopem jak karmię, za to z ipadem owszem. Dlatego lepiej zainwestowac w czytnik Kindle lub iPada. Nie wszystkie książki są w elektoricznej wersji dostępne, ale na pewno bedą, wiekszosc już jest. Książki na Kindle tez są tańsze niż papierowe, mozna je kupic jednym kliknięciem z Amazon i w tym samym czasie z jednego konta mogą tez np czytać dwie osoby, na dwóch osobnych komputerach - próbowałam z Owenem. Dlatego uważam, ze każdy, kto czyta po angielsku powinien zainwestowac w jakiś lekki czytnik i korzystać z Kindle, bo to fantastyczna sprawa.

Własnie czytam The Finkler Question, które wygrało Booker Price w zeszłym roku. Jestem zachwycona, to na pewno jedna z takich ksiazek, ktora przynosi ulgę, i pozwala uciec dzięki odkrywaniu absurdalności tego wszystkiego. Jest bardzo humorystyczna i bardzo taka w duchu naszych czasów. Bardzo inteligentny freudowski humor - glowny bohater fantazjuje o milosci kobiety, a wlasciwie o tym jak umiera w jego ramionach po latach milosci. Wszystko niestety to tylko fantazje, bo żadna kobieta na taką romantyczną "zajawkę" o własnej śmierci na dłuższą metę się nie łapie. Dużo też inteligentnych referencji do obecnej sytuacji na swiecie, konfliktu w Gazie itd. Widziałam parę razy autora Howarda Jacobsona na australijskiej wizji, bo jest często ostatnio do australijskich telewizyjnych debat zapraszany. Jest równie inteligentny i błyskotliwy w obiektywie kamery, co na piśmie. Autor jest żydowkim Brytyjczykiem - celowo tak piszę. Odkryłam ostatnio, że w języku polskim nie funkcjonuje cos takiego jak żydowski Polak. Mówi się za to polski Żyd i to mi nie wydaje sie sprawiedliwe i odbija tez pewną historię i rzeczywistość. Język zawsze odbija rzeczywistość. Jak pisał Rushdie nigdy nie wolno kłócić sie z językiem. Dlatego warto czytać w języku obcym, zwłaszcza beletrystykę, bo to odkrywanie nowych rzeczywistości.

Intensywność tego wszystkiego

2011-09-25T18:30:00.000-07:00

Gotowanie dla 6 osób zabiera więcej czasu. Stojąc nad garnkami, wkładając dużo troski w smak, cały głód odchodzi i mimo, że nie jadłam prawie nic cały dzień, nie jestem w stanie zjeść obiadu. Pije colę i inne bąbelkowe napoje w roznych kolorach zakupione dla dzieci. Wczoraj z kolei zgłodniałam na obiad tak, że zjadłam za dużo, a że zrobiłam tzw hearty Australian beaf pie to rozbolał mnie brzuch i nie mogłam spać w nocy. Popadłam nawet w paranoję, czy nie otrułam dzieci. Owena za to rozłożyło przeziębienie.

I tak myśle, że oboje żyjemy na magicznej granicy naszych możliwości, gdy dokłada się kolejna rzecz w postaci wizyty rodziny, prawie pękamy, przeciązone obowiązkami ciała dają o sobie znać. A przecież nawet u nas nie nocowali, zatrzymali sie w hotelu obok i wypozyczyli własny samochód, wiec nie musieliśmy ich odbierać z lotniska etc.

Życie Owena wyglada tak, że wstaje codziennie rano o 5, żeby studiować, przed ósmą wychodzi do pracy, wraca o 18-19, chwila z dzieckiem i spać. Gdy gadam do niego widzę, że na mnie patrzy ale już wiele do niego nie dociera. W pracy ostry zapieprz. Właśnie przeklasyfikowano jego pozycję kierowniczą, przeniesiono na wyższy poziom hierarchi uniwersyteckiej, a także zarobkowej, zamieszczono ogłoszenie w mediach publiczych i Owen musi przejść cały złożony proces rekrutacji, by pracę utrzymać/zdobyć. Jak zwał tak zwał.

Jak moje życie wyglada to oczywiste, cały czas o tym piszę. Jest intensywnie, ale dobrze, wszystko kręci się coraz lepiej wzdłuż całkiem prostej trajektorii. Dopiero dodatkowe obowiązki uswiadamiaja mi jak jednak intensywne to nasze życie jest.

Dzisiaj inspekcja z agencji nieruchomosci, znów sprzątanie. Przelałam moją bazylię doniczkową, za duzą iloscia wody, potem spadł deszcz. Zle domknięta zmywarka do naczyn wylała litry na całą kuchnię. Ścieram wszystko ręcznikami, które zaraz wrzucę do pralki, nie mam cierpliwości na mopowanie takich ilości. Modlę się, żeby dziecko tylko nie obudziło sie z drzemki. Robię kawę, bloguję. W letnie, piękne dni jak dziś w przerwach podnoszę się muzyką a pamięć przywodzi na język smak ice coffee z mlekiem sojowym. W gorące, wilgotne dni pozwalała mi kiedyś przetrwać w NYC.

Love is like a silhouette in dreams

2011-09-24T02:56:00.001-07:00

Chinos, welurki i baby sling

2011-09-23T21:30:00.000-07:00

Poziom frustracji

2011-09-21T16:24:00.000-07:00

Zaglądam wczoraj na facebooka i widzę poziom frustracji i poirytowania wysoki. Czy to dobrze tak karmić innych swoim życiowym cynizmem. Dzielić swoje rozczarowanie światem. Nie wiem, sama to czasami robię.

Co pomaga. Wyszłam na kawę z tą Angielką, samotną mamą, dwojka dzieci, dawca nasienia, doktorat o bólu sutków. I myśle jak ona w ogóle daje radę. Jest silna to na pewno. Żartuje sama z siebie, żartuje ze swiata. Dowiedziałam się od niej, że w Australii jest takie prawo, że kiedy rodzice sie rozwodzą to mama nie może przeprowadzić się wiecej niż 200km od taty, tak by umożliwić mu kontakty z dzieckiem. Przeprowadzka do innego kraju tym bardziej odpada. Mówiła, ze wiele eks żon górników po rozwodzie ma problem, tkwiac na prowincji australijskiej w środku pustyni, bez pracy i znajomych, za to ze sporadycznymi kontaktami z byłym mężem. Dobry argument by zdecydowac sie na dziecko z dawca nasienia.

Chciałabym czytać wiecej. Uwielbiam Kindle, przez wbudowany słownik, przez to ze mogę czytać w ciemnym pokoju jak Maya śpi, a kładzie sie spać o 19.00. Ipad tez jest idealny dla mamy, lekki i latwy w zonglowaniu gdy ma sie w ramionach dziecko.

W ogóle rozwiazalam problem spania, i swój i dziecka dzieki zmianie nocnej pozycji karmienia na leżącą. Tak tez usypiam Mayę, leżąc z nią w moim łóżku na ramieniu, z cycem w buzi. Lubię takie wspólne wieczory i takie tulenie z dzieckiem w przyciemnionej sypialni. Obie sie relaksujemy. Pól godziny i dziecko w krainie snów, przekladam ja deliktnie do lozeczka i mam czas dla siebie. Jest godzina 20 a ja mogę nawet napić sie wina i odetchnąć, bo nastepne karmienie zwykle dopiero gdzieś o 3 nad ranem. Maya przestała sie budzić w nocy, nie otwiera oczu nie płacze, tylko sie zaczyna kręcić, gdy jest głodna. Przestała tez robić kupę w nocy, wiec nie zmieniam pieluszki i jej nie rozbudzam. Jak słyszę ze sie kręci to biorę ja do łóżka, na ramię i karmię na leżąca. W ten sposób nawet sie nie budzi i co najważniejsze ja tez prawie sie nie budze, nie rozbudzam i łatwiej mi wrócić do snu, po takim przysypianiu z dzieckiem na ramieniu. Tez zaczęła szybciej jeść - 10 minut i po sprawie. Odkładam Maye do lozeczka i sobie dalej grzecznie śpi. Następne karmienie koło 6-7 rano, znowu na ramię, potem spać do lozeczka i dziecko śpi do 8-9 rano i mama tez. Także w końcu zaczynam być dospana i w końcu mam wieczory dla siebie. Wczoraj słyszałam na zebraniu matek, że stosuję "feed dependent" techniki usypiania i to nie zbyt dobrze, bo trzeba starać sie jak najmniej interweniować, żeby dziecko niezależnie zasypiało. I tak myśle, że mam to w dupie. Nad niezaleznoscia dziecka będę pracować jak podrośnie teraz jest niemowlakiem niech bedzie zależne a jeśli to oznacza święty spokój, spokojny sen i zadowolenie i moje i dziecka, to i tak myśle warto. Rano idzie spać sama. Po południu pozwalam jej drzemac na hustawce i na macie wsród zabawek. Wszystko jakoś tak działa, bez napięć i frustracji moich i jej.

Kupiłam parę naprawdę fantastycznych książek. Chce jeszcze dokupić cos Antoniego Tabucchi. Puki co muszę skończyć to co mam.

Zrobiło sie nam lato, w poniedziałek było prawie 30 stopni i z ulgą powitalam spadek temperatury we wtorek. Weekend ma być chlodny. Dzisiaj przylatuje brat Owena z rodziną, muszę sprzątać, gotować, jestem super kobietą - myśle. Jakoś daje z tym wszystkim radę.

Modowo

2011-09-20T05:24:00.000-07:00

Mam parę przemyślanych "uwag" modowych.

Po pierwsze kupując dla niemowlaka nie warto kupować nic co się zapina na plecach. Po drugie lepiej kupować większe rzeczy, bo przez pierwszy miesiąc dziecko rośnie najbardziej i zdarza się, że w pięknych malutkich śpioszkach wystąpiło raz (lub wcale) i koniec - za małe. Też coraz bardziej doceniam spodenki osobne i górę, bo wiadomo często dół się brudzi i wtedy wystarczy ściągnąć wymienić spodenki, bez rozbierania dziecka na górze, poza tym wolniej dziecko z tego wyrasta i pozwala na większą rezerwę gdy kupuje się górę i dół na zapas (rękawki i nogawki można podwijać) - też ładniej to wygląda, moim zdaniem, bardziej "wyjściowo" niż kombinezon/śpioszki.

Bardzo ale to bardzo podoba mi się serwowany ostatnio prosty, chłopięcy styl - bardzo praktyczny i elegancki. Sama sobie skompletowałam parę pełnych "outfitów" w jego duchu. Oto kluczowe składniki:
1. Spodnie chinos z dobrej jakości bawełny albo lnu z paseczkiem, najlepiej w kolorze brązu lub granatu. To jest krój bardzo wyszczuplający (w wersji beż już nie tak bardzo i nie tak praktycznie).
2. Sznurowane welurowe botki (ja kupiłam sobie płaskie, ale jak ktoś lubi biegać na koturnach i być wyższym parę centymetrów to nie ma sprawy)- beżowe lub granatowe, mogą też być piaskowe, jasno szare i pudrowo różowe (choć już nie takie praktyczne).
3. Koszulki bawełniane z wyciętym dekoltem w literkę V lub U, lekko luźne, paseczki, pastele, wypłowiałe ciemniejsze kolory, lub lekkie bluzki koszulowe (najlepiej w delikatne groszki lub inne delikatne faktury).
4. Tzw boyfriend cut sweter lub marynarka
5. Dodatki to apaszki, krótkie ażurkowe skarpetki, lub ciepłe wełniane pozwijane luźno na kostce (można nawet ubrać podwójną parę w dwóch różnych kolorach - świetnie to wygląda)do tego luźno upięte włosy.

Mam na myśli coś takiego mniej więcej:

Ostatnio też TOP SHOP wyskoczył z nowym blogiem - inspiracjami z londyńskiej ulicy. Pomysł świetny - nie trzeba jechać do Londynu, żeby podpatrywać, co nosi ulica i nie trzeba się "ulicy" pytać skąd ten sweterek, co więcej - można klikać i kupić sobie taki sam.

A Place of One's Own

2011-09-20T03:54:00.000-07:00

W zeszłym tygodniu dostaliśmy książkę - album z YaBastą - kolektywem vegańskim, w którym mieszkałam w Oslo i w którym poznałam Owena. Duży format, piękny papier, piękne zdjęcia. Tekst napisał jeden z założycieli i skończył słowami, że nauczył się wiele o sobie dzięki YaBaście. Chyba mogę powiedzieć to samo. Chyba najbardziej kryzysowy okres w moim życiu, jednocześnie najbardziej produktywny i przełomowy.

YaBasta to był stary dom, wielki, wybudowany przez znanego norweskiego pisarza, od którego pochodzi nazwa ulicy na której stał. Na niewielkiej górce w ogrodzie między brzozami rosły prawdziwki. Mieścił się w najbogatszej części miasta, miał duży ogród, kort tenisowy i rzeczkę. Był stary, tani, przeznaczony do rozbiórki, wynajmowany przez firmę, która go kupiła by wybudować w jego miejsce nowy apartamentowiec. Wynajmowany tylko dlatego, że sąsiedzi protestowali przeciw takiej inwestycji i takiej budowli w spokojnej willowej dzielnicy. Po paru latach w sądzie sąsiedzi z inwestorem przegrali, a YaBasta poszła do rozbiórki.

Dzięki taniemu zakwaterowaniu, dzięki meblom wystawionym na smietnik przez sąsiadów, dzięki temu, że można było sobie sciany pomalować jak się chciało, dając upust swoim impulsom bardziej i mniej artystycznym, dzięki wielu interesującym osobom i pięknemu otoczeniu życie w YaBaście było fantastyczne. Okazuje się można żyć przyjemnie w najpiękniejszej dzielnicy norweskiej stolicy bez grosza w kieszeni. Takie życie przestawia priorytety, zwłasza gdy ma się za współlokatorów młodych działaczy Amnesty International, dziewczyny z niezależnego radia feministycznego i innych młodych idealistów. W jakimś sensie też do nich należeliśmy, Owen był weganinem a ja feministką :)To była mała utopia, mała przerwa od życia, idealna na zastanowienia się co ważne i co dalej. Idealna okazja, by żyć za minimum i nie wydawać wiele, odkładając za to pokaźne norweskie zarobki na moje studia psychologiczne. Chyba nic nigdy lepiej nie wyprostowało mnie i nie pozwoliło trzeźwiej spojrzeć na życie. Myślę, że był to dużo bardziej "owocny" okres psychologicznie niż moje pomieszkiwanie dwa lata w NYC.

Jakieś 4 lata temu, gdy byliśmy odwiedzić Oslo, na miejscu YaBasty nie było już domu, ani kortu, ani ogrodu, był za to wielki biały budynek z wielkimi szybami i kilkoma drogimi apartamentami. Faktycznie nie pasował do otoczenia, maksymalnie wciskając się swoim metrażem między rzekę, drogę i ogrodzenia innych posiadłości (inwestor widać chciał wyciągnąć kasę na maksymalnym metrażu mieszkań).

Teraz pozostały tylko zakurzone czasem wspomnienia i piękny album - idealny na coffee table w naszym salonie.

Btw. Autor albumu/zdjeć jest Niemcem polskiego pochodzenia, który mieszka w Szwecji.

Sobota

2011-09-19T02:51:00.000-07:00

W ubiegłą sobotę wstałam o 7.30 rano zanim obudziło się dziecko. Szybki prysznic, szuszenie włosów, lekki makijaż i już mnie nie było. Zostawiłam Mayę po raz pierwszy z Owenem a sama pojechałam metrem do miasta. Cały tydzień odciagałam mleko do zamrażalki na tą okazję - całe 4 pełniutkie butelki po 125ml każda.

Pogoda była idealna, 24 stopnie, bez intensywnego słońca, po drodze mocne latte w papierowym kubku, batonik musli w pociagu zamiast sniadania. I mimo, ze budząc się miałam wątpliwości czy rzeczywiście mam ochotę na sobotę bez najbliższych szybko się jednak przekonałam, że owszem - miałam. Pierwszy raz od paru miesięcy bez dziecka w brzuszku/w popychanym wózku/przewieszonego w slingu, do tego z kofeiną w żyłach czułam się super lekka, czułam, że fruwam po mieście, niesiona prądem ulicy przez anonimowy tłum. Wydałam pare dobrych setek w Zarze na letnie ubrania, kupiłam dwie pary fantastycznych chinos, których zakup dawno już planowałam, dwie pary butów, dokładnie takie jakie chciałam, sporo letnich bawelnianych koszulek, sweterek i spodnie dla Mayi, oraz torbę zabawek za stówkę.

Bardzo mi brakuje mocnej kawy, wypadów do miasta, pracy i kontaktów z ludźmi. Brakuje mi też energii miasta, jego zgiełku i pomieszania.

Dziecko siedziało spokojnie z tatą, jadło i bawiło się a tata nagrywał filmiki. Gdy przyszłam siedziało spokojnie i zadowolone na rękach taty i jakby nigdy nic.

Gotye + Kimbra

2011-09-17T02:15:00.000-07:00

Rysunki inspirowane kolorami Australii, a raczej pustyni australijskiej (podobnie jak projekt Federation Square w Melbourne) i kolorami Nowej Zelandii, bo on Australijczyk a ona Nowa Zelandka. Obecnie oboje mieszkają w Melbourne.

Po kolejnym spotkaniu z mamami

2011-09-14T15:42:00.000-07:00

Tym razem nie było tak fajnie, wcale nie było fajnie, wyszłam poirytowana i rozczarowana. Długo się zastanawiałem dlaczego. Może trochę dlatego, że zamiast 6ciu były nas tylko cztery. Może dlatego, że nie było mojej ulubionej angielki od doktoratu o bólu sutków. Może dlatego, że mam poczucie, że niewiele na tym spotkaniu zyskuję, a Maya jeszcze mniej. Znacznie już wolę zajęcia śpiewania i klaskania.

Spotkanie odbyło się u drugiej angielki w domu, wynajmowanym domu, ale takim za ponad milion, super nowoczesnym, super luksusowym i super wielkim. Cały ogromny dół domu to cztery ogromne salony, z pięknymi dębowymi podłogami. Nawet nie mają jeszcze mebli do wszystkich salonów. Za tego typu domy wynajem tygodniowy w Altonie to suma rzędu $600 w górę, czyli dwa razy tyle ile płacimy my. Oczywiście nie kumam tego, ale tylko ja wspomniałem, że dom jest piękny, na co usłyszałam, nie nasz wynajmujemy. Mimo wszystko.

Jakoś zauważyłam, że fakt, że ludzi obecnie nie stać na zakup domów i spłatę kredytów w Melbourne, powoduje, że wszyscy szaleją z wynajmem, mieszkając w domach na które nigdy nie bedzie ich stać. Więc nie wiem co to za tendencja, i po co komu tyle salonów i co potem z tymi meblami. A może fajnie sobie pomieszkać w pełnym luksusie, skoro na zakup i tak czlowieka nie stać. Kupując zwykle bedą musieli trochę skromniej, mniej przestrzeni i w gorszej lokalizacji. Wynajem domów jest conajmniej połowę tańszy niż wpłacane raty kredytu, nie mówiąc o depozycie. Przy domach luksusowych wynajem może nawet sięgać jednej trzeciej splacanej raty. Skończyły się czasy kiedy lepiej było spłacać swoje niż pakować w kieszeń właściciela nieruchomości. Oczywiście cały czas o zakupie domu myślimy, jednak pomalutku. Nie chcemy mieszkać na przysłowiowym zadupiu, a na ratę $3000 miesięcznie jeszcze nas nie stać, bo płacimy czesne Owena za studia, a w krótce trzeba bedzie podwójnie, także za moje. Ale pocieszam się, że to nawet dobrze, bo ceny nieruchomosci mają spadać przez najbliższe cztery lata. Oglądałam program na ABC i pewien słynny australijski ekonomista prognozuje zacięcie, ze bedzie to spadek aż 40%. Nie myśle, ze bedzie aż tak dobrze, ale o tendencjach spadkowych zgodnie mówią wszyscy ekonomiści.

Wracając do spotkania były 3 dziewczyny, wszystkie w moim wieku mniej wiecej, wszystkie z pierwszym dzieckiem, wszystkie itelektualistki - psycholog dziecięcy, nauczycielka i naukowiec nauk społecznych. Zastanawia mnie czy z tych 20 zaproszonych mam przyszły na spotkanie mamy wykształcone, które wiedzą, że z "wsparcia społecznego" należy korzystać. Nie wiem. Gospodyni spotkania narzekała na wizytę swojej mamy z Londynu, że za długo (3tygodnie), że jej sprzatała i dezorganizowała tym samym jej "system". Mamy swojej nie widziała dwa lata. Poza tym jakieś takie sztywne i napuszone było to spotkanie, jedna mama pytała sie dwa razy czy może oprzeć dziecko na poduszce leżącej na kanapie, jakby poduszki pod ramiona gości już nie nadawały się pod główkę dziecka. Mayą się nikt nie interesował, co mnie dziwnie bolało. Pytali się za to co robię, ze tak schudłam i wcale nie wyglądam jakbym niedawno była w ciąży. Być może rozczarowalam towarzystwo mówiąc, że nic nie robię, że sobie odpuszczam na razie i że i tak jestem 8kg cięższa niż byłam przed ciążą.

Wyszłam podkurzona, ze tracę czas swój i dziecka.

Czy można powiedzieć.

2011-09-14T03:43:00.000-07:00

Uwielbiałam tamto miasto, ale przyszedł czas, żeby się ruszyć do przodu.

Angielskie "move on".

Język to nie tylko znaczenia, ale cały wszechświat patrzenia na sprawy. Męczę dalej Salmana Rushdie, właśnie ze względu na angielski, przeintelektualizowany angielski, pełny referencji i odniesień do kultury, a w zasadzie kultur. Język wielu krajów, a zatem wielu historii, okoliczności i znaczeń. zastanawia mnie jak w ogóle mozna tego autora przekładać na inne języki nie zubazając treści.

Whatever works

2011-09-13T00:35:00.000-07:00

Wpadłem przypadkiem u położnej na Polkę, mamę rocznego chłopczyka, która okazuje się mieszka 100 metrów ode mnie. Jest w Australii z mężem od roku, wcześniej spędzili pare dobrych lat w Irlandii. Mieszkają nad samą zatoką w dużym domu, z dużymi oknami na wodę, takim wartym ponad milion, wynajmują, ale są w trakcie zakupu innego domu. Mąż w branży budowlanej, ona pedagog. Co niesamowite dziewczyna zna chyba wszystkie mamy w dzielnicy, uczęszcza na wszelkie dostępne zajęcia. Poznała mnie już z pewna psycholog. Jestem pod wrażeniem jak bardzo można sie "zadomowić" w nowym kraju, w nowej dzielnicy w jeden rok.

Byłam dzisiaj z Mayą (z nową polską koleżanką) na zajecieach śpiewania, klaskania dla dzidziusiow w bibliotece, i było chyba z 30 dzieciaków i 30 mam. Maya spoglądała spokojnie z otwartymi oczami. Spiewane i klaskane były wszystkie angielskie klasyki dla dzieci. Okazuje sie prowadząca ma korzenie polskie. Zapisałem sie przy okazji do biblioteki coś wyporzyczyłam. Czytam dużo, czytam po angielsku, rano przeglądam BBC news i lokalny The Age, potem powieści, lietaraturę podrozniczo reporterską, opowiadania. i odnajduję wielką radość w odkrywaniu znaczeń słów, wyrażeń - mam poczucie, że odkrywam nowe swiaty. Uwielbiam czytać na Kindle, kiedy Maya już śpi.

Jutro spotkanie z grupa moich mam z zeszłego tygodnia. Poza tym byliśmy w nowo otwartej IKEI, reklamowana jako najwieksza na półkuli południowej. Poza tym chyba mam jakieś przesilenie wiosenne, gdybym nie robiła badań na hemoglobinę to pewnie bym sie martwiła. Snuje się, cos robię, dużo śpię a dalej jestem senna.

Tęsknię za psychologią, nie jestem do końca pewna jaką jej formą.

Czytałam o Arabii Saudyjskiej o Emiratach, że kobietom nie wolno wchodzić do Staurbacksa i McDonaldsa, że nie mają prawa głosu ani nawet nie wolno im prowadzić samochodów. I że nie wiadomo czemu propaganda zachodnia krytykuje Afganistan, a nigdy swoich partnerow biznesowych. To mnie mobilizuje, żeby się uczyć jeździć. To mnie tez wkurza, ale to inna historia. Czytałam o wojnie w Iraku i konflikcie w Izraelu. To jest świat nie do pomyślenia, a jednak sobie istnieje gdzieś równoległe z naszym życiem. Wciagnęłam się też w opowiadania Alice Munro - dzięki za namiar Martuś.

Po spotkaniu z mamami

2011-09-06T23:22:00.000-07:00

Spotkanie było świetne. Zaproszono 20 mam z okolicy z dziećmi w podobnym wieku, ale na spotkanie przyszło nas tylko 6, z dziećmi w wieku 5 do 12 tygodni - trzy chłopcy, trzy dziewczynki. Maya ma tygodni 8 ale była dzidziusiem najawiększym. W zasadzie wszystkie mieszkamy od siebie w odległości krótkich spacerów.

Jedna Australijska mama z wielkim podekscytowaniem oznajmiła mi, że jej dziadek jest Polakiem. Na spotkaniu oprócz mnie Polki, były też dwie Brytyjki. Jedna totalna hippie, jest w Australii 6 lat, robi doktorat o bólu sutków karmiących mam, a jej córeczka to jej drugie dziecko z dawcą nasienia. Druga brytyjka, która jest tu z męzem dwa lata zaprosiła nas wszystkie w przyszłym tygodniu do siebie do domu. Zapowiada się naprawdę interesująco.

Turystyczna wiza do Australii

2011-09-06T18:05:00.001-07:00

W niedzielę pomagałam wypełnić mojemu tacie internetowe podanie o wizy dla niego i mamy do Australii. Podania wypełnia się dwa oddzielne, po angielsku i są one raczej proste, przede wszystkim bezpłatne i chyba też zindywidualizowane zależnie od tego, co wypełniło się na poprzedniej stronie/ekranie. Jednak najbardziej zaskoczyło mnie, gdy okazało się, że wizę dostali automatycznie, w tym samym momencie kiedy przesłali podanie. Śmialiśmy się, że "komputer" właśnie przyznał im wizę od ręki. Tata się też śmiał, że w końcu porządny kraj i że oni też porządni ludzie z porządnego kraju więc inaczej być nie mogło. Po czym krzyczał do gotującej niedzielny obiad mamy "załatwiłem ci wizę".

@ platinet @komentarze pod blogiem @inne mamy @pisanie bloga

2011-09-06T16:54:00.000-07:00

Chyba każdy blogowiec lubi komentarze. Ja lubię, ciekawią mnie bardzo.

Co do pisania bloga, to czasami myślę, że oprócz zaspakajania swojej próżnośći, przeglądania się w lustrze i przywdziewania różnych szmatek, ten blog mimo wszystko ma też swoje bardziej produktywne strony. Słowo produktywne to nie dobre słowo, ale lepsze mi do głowy nie przychodzi.

Blog pozwala mi przede wszystkim uchwycić pewne myśli, i je przetrawić. Zastanowić się nad nimi i je rozwinąć. W tym sensie niekoniecznie mi zależy, czy wyrażam się jasno i czy kogoś nie obrażę i czy piszę zgrabnie i ortograficznie. Blog jest dla mnie, dla mojego bazgrania i szkicowania, które być może czasami tylko ja sama kumam, a które być może czasami nawet ja nie kumam i które jest tylko koślawym szkicem, w którym nie warto dopatrywać się ani światopoglądów, ani nawet sensu. Blog może być też śmietnikiem frustracji, złości a czemu nie - tak terapeutycznie.

Salman Rushdie pisał "What you write about, you lose." I jest w tym jakaś głęboka prawda, którą bardziej wyczuwam niż rozumiem.

Jeśli pisarstwo podzielimy na narracje i racjonalizacje (tak nazywał się mój poprzedni blog "narracje i racjonalizacje") to być może sprawa się przybliży. Narracje to wtedy kiedy w pisaniu udaje nam się uchwycić kawałek życia, przelać na papier coś autentycznego, coś osobistego, zamknąć w jakąś historię, opowiadanie, które mówi o unikalnym doświadczeniu ludzkim.

Racjonalizacje z kolei, to przekonywanie siebie do czegoś, nadawanie sensu i logiki temu co się myśli, lub temu co się zdarzyło w naszym życiu. Te już nie są takie piękne, służą bardziej praktycznym celom - przekonaniu samego/samej siebie, że moje życie, moje postępowanie i myślenie jednak ma jakiś sens.

Tak czy inaczej oddając się jednym i drugim coś tracimy. W przypadku narracji to tak jak z "różą wierszem nie zawołaną" - życie zawsze jest lepsze niż mówienie o nim. Czy rzeczywiście istnieją kultury, w których nie mówi się "kocham", żeby nie ujmować rzeczom, żeby nie starać się zamknąć w słowa tego czego zamknąć się nie da? I jak to jest z tą Japonią?

A z racjonalizacjami, te zawsze będą pokraczne, tłumaczenie się przed samym sobą. Czy rzeczywiście musimy przekonywać samych siebie i innych, że nasze życie jest dobre, że jesteśmy porządnymi, dobrymi ludźmi?

Tak więc pisząc być może rozwijamy myśli, trawimy nasze uczucia, trawimy nasze doświadczenie życia, jednocześnie coś tracąc.

_______________________________________________________

Maya przeżyła szczepienia, płakała, potem się uśmiechała, potem była senna i przespała resztę dnia, potem była marudna, pierwszy raz grymasiła przy jedzeniu, dostała swoją pierwszą dawkę panadolu, tatuś ponosił, potulił i poszła spać. Dzisiaj idę na pierwsze spotkanie z serii spotkań z innymi mamami i dziećmiw wieku Mayi. Już wczoraj spotkałyśmy inne dwumiesięczne dzieci i Maya przy nich jest ogromna, duża, długa, okrągła - wszyscy myślą, że ma 4 miesiące nie dwa. W piątek idziemy się ważyć i mierzyć.

Wielką ulgę przynosi mi świadomość, że są inne mamy na świecie, że nie jestem samotna w moim doświadczeniu. Życie z dzieckiem to bardzo inne życie. Z jednej strony nadal trudno mi się do niego przezwyczaić, z drugiej strony nie wyobrażam już sobie innego życia. Wydaje mi się, że pomimo, że rola rodzica to wymagająca rola, a dodatkowy mały człowiek oznacza spore nakłady czasowe, emocjonalne i pieniężne, to jednak myśl o życiu bez Mayi stała się strasznie nieprzyjemna i wcale do tamtego życia nie tęsknię. Maya wypełniła życie nie tylko obowiązkami ale także pięknem, radością, uśmiechami i całą swoją małą osobą.

To tochę tak jak z miłością, przyjaźnią i innymi relacjami - wymagają dużo nakładów, czasami przynoszą nam rozczarowania, ból, czasami ktoś nas odrzuca, czasami relacja rozpada się, jednak życie bez tego jest puste i dlatego warto jest ryzykować emocjonalnie. To samo wydaje się z dzieckiem. Jasne, że sporo to wszystko kosztuje i łatwo nie ma, jednak to zupełnie inna jakość w życiu, zupełnie inna relacja z małą osobą - tak skrajnie racjonalizując.

Z wielkim zainteresowaniem oglądam jak bardzo się zmieniamy, jak zmieniam się ja, jak zmienia się Owen, a wszystko przez tą małą dziewczynkę.

___________________________________________________

Zawsze też pozostaje przekorna radość, że jednak wymykam sie wszystkiemu co tu piszę, wymykam się wszystkim słowom, w które staram się swoje doświadczenie życia ubrać. I znajduję w tym pewien optymizm. To tak jak pacjent psychiatryczny, który daje się poznać terapeucie - z jednej strony zbliż się do mnie, z drugiej - spierdalaj :)

Czy warto pisać bloga, czy warto szukać słów, czy warto mówić kocham? Myślę, że warto, mimo, że robiąc to zawsze coś tracimy.

Wiosna

2011-09-05T17:32:00.000-07:00

Kalendarzowa wiosna zaczęła się 1 września. Cały sierpień jednak był ciepły i słoneczny, temperatury przekraczały w dzień 20 stopni. Nienawidzę zimy, takiej długiej ciemnej z wilgocią w powietrzu i z roztopami na chodnikach. Tego tu nie mam. Ale nie mam też tej wielkiej ulgi, zawirowania w głowie i pomieszanie zmysłów, gdy przychodzi wiosna.

W moim ogródku drzewko pomarańczowe wysypało nowymy liśćmi i pączkami kwiatów. A tajska limonka kaffir, którą już spisałam na straty wypuściła nowe pączki, zalążki gałązek. Posiałam dwie skrzynki bazyli, koper i pietruszkę.

Nastroje raz w górę raz w dół. Czasami wydaje mi się, że opanowałam już sztukę bycia mamą niemowlaka. Udaje mi się też sporo czytać jak Maya je i śpi. Kupuję książki na iPada na Kindle, jednym kliknięciem z Amazon. W Kindle wbudowany jest słownik angielski, wystarczy kliknąć i wyświetla się definicja słowa. Czytać na iPadzie mogę też bez światła, gdy w pokoju ciemno i dziecko już śpi. Owenowi kupili w pracy nowego Mac booka air, więc oboje mamy zabawki na wczesne noce z zasypiającym dzieckiem.

W tygodniu jakoś tam wszystko się układa, miedzy zabawkami, spaniem, karmieniem, siedzeniem w ogródku oraz spacerami nad morzem w stronę supermarketu. Maya coraz mniej śpi i uwielbia wycieczkę po supermarkecie - odsłaniam budę wózka a jej głowa lata z zachywtem i otwartymi ustami po kolorowych półkach z towarami. Potem idziemy do samoobsługowej kasy, gdzie ja skanuję sama towary, a Maya trzepie rękami i uśmiecha się na dźwięki i bibczenia samoobsługowej maszyny.

Najtrudniejsze są weekendy. Chciałabym zrobić coś z Owenem, porozmawiać, chciałabym też mieć przerwę od dziecka. Maya jest bardziej podekscytowana i krzyczy o wiecej uwagii, gdy Owen jest w domu. Wychodzimy na długi spacer i udaje nam się porozmawiać, a ja sobie uświadamiam jak bardzo jestem zmęczona, bo po spacerze padam z nóg. Robiłam badania na hemoglobinę i inne i jest ok. Po prostu może to wszystko przez te pobudki nocne, nie wiem. Ja całe życie byłam spiochem, minimum 9 godzin nieprzerwanego spania na dobę i nic tez mnie nie było za bardzo w stanie wyrwać ze snu.

Dzisiaj Maya ma dostać trzy szczepionki, jedną kombo - na pięć chorób, drugą na pneunokoki a trzecią na rotavirus. Potem powtórka za dwa miesiące i potem znowu za dwa. Gdy bedzie miała rok dostanie kombo na różyczkę, świnkę i odrę. Trochę się boję czytałam dużo o efektach ubocznych itd. Maya jest taka zdrowa i taka szczęśliwa a moim zadaniem jest ją chronić.

Jak to z tym decydowaniem się na dzieci

2011-09-02T05:52:00.000-07:00

Mówiłam już, że z badań wynika, że najlepszą antykoncepcją jest edukacja kobiet. Wyliczono nawet współczynnik, że rok edukacji to jakieś 0,2 dziecka mniej czy jakoś tak. Aż tak wyedukowana nie jestem, ale wystarczająco, by się dwa razy zastanowić i decyzję odwlekać.

Mówiłam też, że moja Maya jest piękna, jest taka piękna, że aż trudno ogarnąć. Jest też taka malutka i taka zupełnie bezbronna. I taka słodka gdy układa buzię w podkówkę a na twarzy rysuje jej się najprawdziwszy głęboki smutek. Zasypia mi na piersi i podnosi główkę by zobaczyć czy dalej jestem, i obdarza mnie wtedy uśmiechem totalnego zakochania, a może tylko odbija wyraz zakochania swojej mamy. Taki mój mały niepełnosprawny człowiek, który nawet szyji sztywno nie trzyma, którego trzeba podnosić, przenosić, karmić, wycierać z kupy. Nie ma też przerwy. Nie można nawet przespać bitych 7 godzin.

Maya z niepełnosprawności wyrośnie, będzie robić postępy, a my będziemy w eufori przyklaskiwać rękoma.

Ktoś mi kiedyś powiedział, że na dziecko nigdy nie jest się wystarczająco gotowym. Idąc tym tropem mogę zapytać - a czy jesteśmy w ogóle gotowi na życie. Chyba nie i dlatego właśnie trzeba zawsze życiu patrzeć prosto w twarz, trzeba je odważnie brać takie jakie jest, jakie do nas przychodzi aby je pewnego dnia oddać - parafrazując niezgrabnie V Wolf. Można by też za kognitywistami wyrazić to bardziej racjonalnie, że mieć kontrolę nad swoim własnym życiem oznacza mieć jakiś tam wystarczający zakres kontroli a resztę sobie po prostu odpuścić. Pełna kontrola to już nie kontrola a zaburzenia obsesyjno kompulsyjne, tzw OCD. Są tacy co wręcz odwrotnie - lubią jazdę bez trzymanki - czy to tylko sensation seekerzy czy już psychpaci sprawa sporna. Mozna też bezrefleksyjnie w ramach braku zasobów poznawczych, czy też współczynnika 0,2.

Dziecko zawsze może też urodzić się niepełnosprawne - i czy jesteśmy na to gotowi? Na opiekę 24 na dobę do końca naszych dni. Każdy z nas może zostać niepełnosprawnym, lub stać sie opiekunem niepełnosprawnego. Czy mogę sobie to porównywać do opieki nad niemowlakiem. Wycieranie kupy to nie zabawa. A czy zmienianie ubranek to zabawa, taka rodem z przeszłości z przedszkola. Niezupełnie - mój pies znosił przebieranki w ubranka lepiej niż moje dziecko - z tego co pamiętam.

Jaki z tego morał. Nie ma morału, temat niedomknięty, niedodefiniowany. Prawie jak niezależny film, który jednak pozostawia pewien rodzaj zniesmaczenia.

Zabawki, które pozwalają zachować zdrowe zmysły

2011-09-01T23:43:00.000-07:00

Pewna pedagog od "wczesnego nauczania" i koleżanka z Owena uniwersytetu podarowała nam "baby swing" mówiąc, że pozwolił jej zachować zdrowe zmysły, z jej dwójką dzieci. Podobno niektóre niemowlaki zabawkę uwielbiają, a niektóre nienawidzą. Nasza Maya zależnie od nastroju potrafi w huśtawce spędzić sporo czasu, a nawet spać. Urządzenie ratuje mnie, gdy chcę coś zrobić a dziecko nie śpi. Po prostu ją wkładam i wiem, że przynajmniej pół godziny spokoju. Gdybym miała sama kupować, to wybrałabym bardziej leżącą wersję, my dostaliśmy niebieską, dokładnie taką:

Natomiast zupełną rewelacją okazał się "baby gym" z IKEA. Rano wkładam nakarmione i gotowe na nowy dzień dziecko i mam kilka godzin spokoju. Maya uśmiecha się, trzepie rękami i gada z zabawkami więcej niż z nami. Zabawki można odczepiać i doczepiać na przylepce i ja wymieniam je zastępując zwierzakami "Lamaze", które dzwonią i szeleszczą na różne sposoby. Maya tak bawi się, krzyczy z zachwytu i zasypia na tej zabawce (podłożyłam miękki kocyk). Gdy budzi się uśmiecha się znowu do piesków i idzie spać. Jakoś dziwnie dziecko czuje się z tymi zabawkami bezpieczne i w jasny dzień to jej ulubione miejsce do spania.

Melboure najbardziej "liveable" miastem na świecie

2011-08-30T18:15:00.000-07:00

Magazyn "The Economist" ogłosił właśnie listę najbardziej "liveable" miast na świecie z Melbourne na szczycie listy. Miasta są oceniane w 5 kateroriach - infrastruktury, opieki medycznej, kultury i środowiska, edukacji oraz stabilności:

http://www.bbc.co.uk/news/world-asia-pacific-14716442

Melbourne jest określane jako "Paryż nad Yarrą" z czego Owen trochę się nabija mówiąc do mnie z uśmieszkiem od czasu do czasu - "Jak myślisz Asiu, Paryż nad Yarrą?". Co łączy Paryż i Melbourne to na pewno powalająca liczba kawiarni. Chociaż podobno jakość serwowanej kawy w Australii jest bliska tej we Włoszech i tylko Włosi i Australijczycy kręcą nosem na to co im się serwuje, gdy podróżują po świecie.

O moim doświadczeniu imigracji po angielsku

2011-08-29T03:13:00.000-07:00

http://homelandbychoice.blogspot.com/2011/08/how-my-american-dream-turned-into.html

Sling dał nam wolność

2011-08-24T23:14:00.000-07:00

W ubiegły weekend kupiliśmy "sling", bawełniany szal, którym się owijam tworząc nosidełko. Podobno matki takie miały w wielku kulturach przez wieki. A że minęło już 6 tygodni od cesarki, to mogę nosić moje 5 kilowe dziecko.

I to jest rewelacja, po prostu. Wolne ręce, a Maya uwielbia spać na mnie, jest spokojna nawet w huku w centrum Melbourne i żadnych grymasów kiedy gotuję i sprzątam. Ta bawełniana szmata uczyniła nas obie szczęśliwe i spokojne. Dzisiaj byłam odwiedzić moją pracę oraz na zakupach w Zarze i Mayer. Przyszłam do domu myślałam, że dziecko będzie wymęczone - a dziecko całe zrelaksowane i szczęśliwe. Obie uwielbiamy slinga, oszczędza nam stresu i daje mi dużo wolności by robić wszystko co chcę, z dwoma wolnymi rękami i spokojnym dzieciakiem.

Dzisiejszy dzień zmienia wszystko

2011-08-23T03:16:00.000-07:00

Wczoraj ja włóczyłam się kontrolnie po lekarzach targając ze sobą Mayę. Dzisiaj za to oboje z Owenem włóczyliśmy się z Mayą po The Royal Children's Hospital. I nagle okazuje się, że nasza córeczka ma idealne nerki, a wszelkie poprzednie podejrzenia i problemy zdiagnozowane podczas ciąży nagle zniknęły i 'rozwiązały się same'. Owen mówi nie mogło być inaczej, Maya to okaz zdrowia. Ma zaledwie 6 tygodni a waży już 5 kg i mierzy 56cm. Dzisiaj pierwszy raz widziałam, że się popłakała naprawdę. Wcześniej zawsze tylko krzyczy, wydziera japę, zadnych łez, a my lecimy z pomocą. Tym razem płakała, miała czerwoną twarz i mokre oczy. A wszystko bo chciała jeść a akurat nie było jak.

Rozmawialiśmy o samym szpitalu. Nas ten specjalistyczny szpital dziecięcy napawa optymizmem, mimo, że dużo tam dzieci w różnym wieku, chorych dzieci, dzieci z widocznymi chorobami. Jednak personel, organizacja i opieka jaka tym dzieciom jest oferowana jest fantastyczna i dlatego zawsze uwielbiam tam chodzić. Na następną wizytę kontrolną idziemy dopiero za pól roku. W październiku otwierają nowy budynek szpitalny, niesamowitą miliardową inwestycje, o której pisałam wcześniej.

Owen mówił o jednej babce z pracy, której nie lubi, która mówiła, ze była w tym szpitalu ostatnio ze swoją córką i że strasznie pesymistycznie ją ten szpital nastraja, bo tyle chorych dzieci. Owen jej na to, że jego wręcz odwrotnie i że widać wszystko jest w życiu relatywne. Owen i jego przełożeni chcą sie tej kobiety pozbyć, szykują zwiększenie obowiązków i przedefiniowanie stanowiska w tym celu. Sama zainteresowana jeszcze o tym nic nie wie.

Dzisiejszy dzień to jak nowy początek wszystkiego.

My stroke of insight

2011-08-18T00:22:00.000-07:00

Właśnie skończyłam czytać tę książkę, która była min rekomendowana przez New York Times, ale również przez Oprah Winfrey jako książka, która najbardziej dała jej do myślenia.

Książka jest historią wylewu i powrotu do zdrowia 37 letniej dziewczyny, naukowca ze stopniem doktora. Co istotne dziewczyna jest neurobiologiem, czyli naukowcem od mózgu. Jej wylew był na tyle poważny, że uszkodził rozległe obszaru lewej półkuli mózgu w tym ośrodki mowy. Rehabilitacja zajęła jej 10 lat życia i autorka w zasadzie odzyskała wszystkie utracone funkcje, dzięki temu, że właśnie miała wiedzę o mózgu, która pozwalała jej wierzyć w coś, co nazywa się wielką plastycznością mózgu, a polega na tym, że funkcje z jednych obszarów mózgu mogą zostać przejęte przez inne obszary mózgu.

Co jednak najbardziej fascynujące to psychologiczny opis doświadczenia życia z jedną funkcjonującą półkulą mózgową, półkulą prawą oraz doświadczenie bycia pacjentem. Traktuje też o tym, co było ważne w rehabilitcji i jak w ogóle stała się ona po tak rozległym uszkodzeniu mózgu możliwa. Psychologicznie książka jest więc rarytasem, bo opisem klinicznym, ale takim od wewnątrz, z punktu widzenia pacjenta.

W moim mniemaniu książka jest afirmacją i argumentem za poglądami o zdrowiu i chorobie głoszonymi przez psychologów humanistycznych i egzystencjalnych, tym bardziej, że napisana przez neurobiologa, reprezentanta nauk tzw twardych.

Etyka rekrutacji

2011-08-17T22:30:00.000-07:00

W Europie ubiegając się o pracę sporządzamy CV, w Stanach i w Australii tzw. Resume. Czym różni się jedno od drugiego pomijając różnice w „layoucie” (formacie). Na Resume w przeciwieństie do CV nie podaje się swojej daty urodzenia, płci ani pochodzenia. Jest to pewien szczegół związany z naciskiem na kulturę poprawności politycznej a przede wszystkim kulturę i zarazem wartość dawania ludziom równych szans (fair go) bez względu na wiek, płeć i pochodzenie. Oczywiście z informacji o edukacji, z brzmiącego tak a nie inaczej imienia lub nazwiska i tak można się łatwo domyśleć ile ktoś ma lat, jakiej jest płci i skąd pochodzi. Czy są to więc pozory? Niekoniecznie.

Owen pracuje na stanowisku kierownika administracji pewnego wydziały, pewnego uniwersytetu w Melbourne. Zawsze byłam zszokowana Owena umiejętnością do robienia kariery i szybkiego awansu na stołki. Owen w Polsce był dyrektorem metodycznym wielkiej prywatnej szkoły językowej i zajmował się między innymi rekrutacją i ewaluacją nauczycieli. Obecnie z pracą Owen ciągnie na pół etatu studia psychologiczne, chociaż z pewnymi problemami po urodzeniu Mayi i zakupie Nitendo Wii.

Gdy poznałałam Owena w Oslo, tak się zdarzyło, że pomogłam mu (wtedy tylko jako znajomemu) znaleźć pracę w kawiarni, w której byłam „team leaderem” (trochę nieetyczne protektorstwo). Tak się zdarzyło, że potem weszłam w relację romantyczną ze swoim podwładnym pracownikiem i do tego 5 lat młodszym – totalnie nieetyczne. Owen zachwycił mnie swoją determinacją w pracy, skrajnym perfekcjonizmem, z kogoś kto na pracy w kawiarni zupełnie się nie znał stał się szybko kawiarnianym profesjonalistą, który przejął moje kierownicze stanowisko, po moim odejściu i powrocie do kraju. Od tamtej pory mnie nie dziwi, że Owen szybko awansuje, już wtedy wiedziałam, że facet jest niezwykły i może osiągnąć każdy cel jaki sobie obierze. Może też stałam się jego „celem” gdy w dwa miesiące później przeprowadzał się za mną do Krakowa.

Owen nauczył się doskonale języka polskiego podczas 5 letniego pobytu w Polsce.

Obecnie do zadań Owena jako kierownika wydziałowej administracji należy min rektutacja pracowników administracyjnych swojego wydziału. Uniwersytet zatrudnia swoich pracowników na dwóch zasadach, jest to albo roczny kontrakt, albo umowa stała (tzw kontynuowana). Umowa stała jest oczywiście lepsza, bo na uniwersytecie wyjątkowo wiąże się z podwójną stawką emerytalną (zamiast standardowych 9% pracodawca przelewa na fundusz emerytalny 18% zarobków) i też trudniej zwolnić taką osobę, chociaż niekoniecznie (wyjaśnię poniżej). Owen też definiuje i przedefiniowuje stanowiska, a więc min zakres obowiązków oraz poziom płacowy, bo na uniwerku jest kilkanaście poziomów płac a każdy ma kilka podpoziomów. Ludzie którzy pracują na kontraktach mają je po roku odnawiane lub nie, co wiąże się też z ponowną otwartą rekrutacją na stanowisko, bo być może jest gdzieś kandydat lepszy (stwarzanie równych szans). Gdy pozycja jest na umowę stałą a pracownik się nie sprawdza, wystarczy przedefiniować pozycję (np zwiększyć zakres obowiązków), wtedy można przeprowadzić otwartą rekrutację i w taki sposób osoby się pozbyć. To samo z wykładowcami. Chociaż w przypadku stanowisk naukowych i tak standardowo co jakiś czas przeprowadza się rekrutację, żeby mógł je objąć ktoś inny, żeby nie było zastoju intelektualnego, żeby był napływ „świeżej krwi” (niekoniecznie młodej krwi). Corocznie przeprowadza się także bardzo wystadraryzowaną ewaluację pracowników naukowych i administracyjnych, ich osiągnięć, efektywnego wywiązania się z zadań lub nie. Owen obecnie pracuje drugi rok na kontrakcie, ale właśnie pracuje nad przedefiniowaniem i opisem swojego własnego stanowiska, również przeniesieniem go o cały poziom zarobkowy wyżej, a to kwestia dodatkowych $10tys/rok. Stanowisko będzie też na umowę stałą, co wiąże się z podwójną (18%) składką emerytalną. Będzie też przeprowadzona otwarta rekrutacja na Owena stanowisko, chociaż z góry wiadomo kto zadecyduje o zatrudnieniu i jak, bo Owena wyniki i ewaluacja są świetne. Owen w ogle ma parcie na zmiany i ulepszenia w systemie, restrukturyzację nie tylko stanowisk ale też całego systemu administracyjnego nie tylko swojego wydziału ale całego uniwersytetu, strukturowo i funkcjonalnie. Oglądałam video z wystąpienia Owena w tej sprawie na zabraniu. Ubiega się nawet o $10tys grant uniwersytecki na ten cel, który pozwoliłby mu na zatrudnienie dodatkowej osoby na zlecenie opracowanie swoich pomysłów.

Ostatnio jednak dziekan wydziału zauważyła, że zastanawia się czy to etyczne, że Owen przygotowywuje opis pozycji i ogłoszenie rekrutacyjne, na stanowisko o które sam będzie się ubiegał. Po czym skwitowała, że i tak nie ma wyjścia, bo nie ma obecnie innej osoby, która potrafiłaby to zrobić.

Mi za to jest żal tych wszystkich nieświadomych kandydatów, którzy przechodzą przez cały proces rekrutacyjny z nadzieją na pracę i stanowisko, na które już i tak jest kandydat bezkonkurencyjny, który się świetnie dotychczas sprawdził. Rekrutacja w dużych organizacjach to też cały skomplikowany proces, skomplikowany opis stanowiska uwzgłedniający wystadraryzowane wskaźniki jak KPI(key performance indicator), do których wszyscy składające resume kandydaci muszą się na dzień dobry pisemnie w swoim liście motywacyjnym odnieść . W tym sensie wiele ogłoszeń pracy i prowadzonych w Australii rekrutacji jest czystą farsą, stratą czasu i pieniędzy po stronie zarówno pracodawcy jak i kandydatów, a wszystko by stworzyć ludziom równe szanse, zapewnić zdrowy przepływ siły roboczej i ewentualnie pozbyć się w elegancki i uczciwy sposób pracowników, którzy się w swojej roli nie sprawdzają.

A z Polski jeden znajony wrzucił na facebooka ogłoszenie o pracę takie:

Modern parenting

2011-08-16T22:24:00.000-07:00

Przeczytałam świetny artykuł na BBC o naszych dekadenckich czasach, o zwariowanych rodzicach, którzy nadają znaczenie każdemu zdarzeniu w życiu małego dziecka, którzy pozwalają dziecku wybrać co chce jeść i zawieść je z tej okazji na drugi koniec miasta. O współczesnych rodzicach, czyli O NAS, tych samych, którzy jednocześnie za każdy brak wiary w samych siebie i wszelkie dorosłe problemy winą obarczamy swoich rodziców, że byli zbyt nieuważni, że kochali nas nie tak. A wszystko to zdaniem autora wcale nie jest pozbawione logiki, ponieważ żyjemy w czasach, gdzie żeby przetrwać nie trzeba mieć mięśni jak w Sparcie, czy być stoikiem jak w dawnych Prusach, nie wystarczy nawet (jak wystarszyło jeszcze parę dekad temu) być inteligentnym, wysocjalizowanym i dobrze wytrenowanym w społecznej grze dominacji i submisji - trzeba natomiast, przede wszystkim być kreatywnym, oryginalnym i nazbyt pewnym siebie.

I to są współczesne atrybuty niezbędne do przetrwania i przystosowania, więc nie dziwi, że rodzice stają na głowie i rozpieszczają swoje bachory, by rozwijać w nich te właśnie cechy.

I love this ad

2011-08-16T19:35:00.001-07:00

Po weekendzie - Maya to "nasze" imię

2011-08-14T20:49:00.000-07:00

Impreza bardzo się udała. Maya całą imprezę przespała na zmianę na rękach moich i Owena, ku zachwytom wszystkich jaka ona piękna i grzeczna. Leżać sama w sypialni na górze nie chciała, aż do 21. Potem zasnęła i obudziła się dopiero o 5tej nad ranem. Odkurzyłam nieużywane od roku lampki do wina, przygotowałam trochę dobrego jedzenia - ciepłe przsekąski i obiad. Po imprezie zostało sporo alkoholu, w tym nietknięta polska Żubrówka, bo nikt z obecnych nie miał ochoty na nic mocniejszego niż piwo i wino. Były różowe baloniki na skrzynce pocztowej przed domem, był szapan, był tort-sernik z truskawkami, pistacjami i białą czekoladą, i były kwiaty wszędzie, bo Owen wyjątkowo zaszalał i kupił tyle australijskich natywnych kwiatów, że obstawiłam nimi cały dom. Australijskie "nativy" są pięknę, same pukle kwiatostanów są olbrzymie na 10-20 centymetrów, mają zapach olejków cytrusowych i trzymają się tygodniami, bo ich oleistość chroni je przed suszami i słońcem australijskiego klimatu. Ładnie dają się też zasuszyć i nawet wtedy w domu miesiącami unosi się ich cytrusowy zapach. Odkąd przeprowadziłam się do Australii, rzadko kupuję inne kwiaty.

Jeszcze w szpitalu, zaraz po operacji zajmowała się mną pewna pielęgniarka Filipinka, która się upierała, że imię Maya to imię filipińskie, że nawet narodowy mały ptaszek nazywa się Maya. Oczywiście wszyscy Hindusi i ludzie z Indii uważają, że Maya to ich imię, oznacza iluzję, tajemnicę a Maya to wcielenie bogini Durgi i tyle. Na imprezie była jedna koleżanka o korzeniach Indonezyjskich i ona z kolei twierdziła, że to imię indonezyjskie. Wiem, że imię też występuje powszechnie w Buddyźmie oraz Islamie. W Japonii mają imię Maya, Mayako i Mayaka, mają nawet górę Maya w Kobe (mieście, gdzie dorósł ulubiony powieściopisarz Owena Haruki Murakami). Imię występuje jak pisałam wcześniej w Grece (matka Hermesa) Judaiźmie (oznacza wiosnę), a także u południowo i środkowo amerykańskich Indian, a także australijskich Aborygenów. Maja zajmowało w 2009 roku w Polsce drugie miejsce na liście najpopularniejszych imion nadawanych dziewczynkom.

Od narodzin Mayi ciągle pojawia się w moim życiu wątek, że "Maya to nasze imię", za każdym razem kiedy spotykam kolejną osobę o innych korzeniach. Daliśmy córeczce piękne imię, bardzo światowe i zarazem bardzo "NASZE" w odczyciu ludzi z przeróżnych zakątków świata.

O wodorostach w Altonie i o zawstydzeniu Owena

2011-08-10T20:46:00.000-07:00

Dowiedzieliśmy się, że w Altonie jest masę jodu w powietrzu, ze względu na dużą ilość wyrzucanych z oceanu wodorostów. Miasto Melboure przeznaczyło sporą sumę na plaży zagospodarowanie i z wodorostów oczyszczanie, dowożenie piasku itd. Nie wiem czy potrzebnie, wiem, że mieszkając sto metrów od plaży nie ma siły, żebyśmy bryzą morską nie oddychali.

W piątek w zeszłym tygodniu o 5 nad ranem włączył nam się w garażu alarm samochodowy. Co gorsza nie dało się go wyłączyć. Owen wezwał pomoc drogową (RACV), przyjechali po dwóch godzinach i okazało się, że nasz akumulator zupełnie umarł, w naszej niespełna rocznej Mazdzie 3. Mechanik z pomocy akumulator nam wymienił na nowy za $180. Owen mówił, że facet popatrzył się na niego wzrokiem pełnym pogardy, gdy mu wyznał, że masz samochód jest używany tylko na weekendy, zwykle przez nie więcej niż pół godziny. Facet powiedział, że musimy jeździć przynajmniej przez jedną ciągłą godzinę w tygodniu.

Owen teoretycznie mógłyby raz w tygodniu jechać do pracy samochodem. Jednak Owen pracuje dokładnie w w godzinach biznesowych 9.00-17.00 i w korku o 8.00-9.00 rano dojechanie do centrum zajmuje 1-2 godziny, kiedy dojazd metrem niespełna 30 minut. Z powrotem wcale nielepiej. Do tego dzienny parking kosztuje $10, a dzienny bilet metra $7.

Odnośnie dwóch poprzednich postów

2011-08-10T18:48:00.000-07:00

Wydaje nam się, tak jak mówią inni rodzice i materiały na ten temat, że dziecko jest wieczorem po całym dniu przestumulowane, zmęczone, do tego mogą dochodzić gazy i niestrawności, bo metabolizm zwalnia na noc. Im dłużej dziecku zajmuje wyciszenie tym o wyciszenie trudniej i wbrew pozorom zmęczenie brakiem snu nie pomaga w zaśnięciu, wręcz odwrotnie. To tak jak dorosły, który śpi w nocy 7 godzin jest bardziej pobudzony i ożywiony w ciągu dnia, niż gdy śpi 10 godzin i cały dzień potem jest leniwy, senny. Im więcej jemy i śpimy tym bardziej jesteśmy wyciszeni, podobnie z dziećmi (pomijam tu skrajności, deprywację snu itp).

Gdy rozmawiałam wcześniej z położnymi mówiły, że współcześnie odchodzi się od behawioralnego modelu wychowania, od wzmacniania pożądanych zachowań i ignorowania marudzenia i płaczu, zwłaszcza w przypadku niemowlaka. Ja wiem, że teoria warunkowania jest tylko pozornie banalna, w rzeczywistości jest bardzo skomplikowana i trzeba być ekspertem, żeby prawidłowo się w niej poruszać i skutecznie wykorzystywać system wzmocnień (kar i nagród w praktyce). Najbezpieczniej (i do tego jako psycholog i matka chce się ograniczyć) jest nagradzać i to natychmiastowo poprzez zachwyty nad osiągnięciami dziecka. Na szczęście przeciętne dzieci i przeciętne problemy nie potrzebują behawioralnych terapeutów. Sama myślę, że niemowlak nie przestanie płakać pozostawiony sobie, a jeśli tak się dzieje to nie jest to nic dobrego. Naszemu niemowlakowi płakać nie pozwolimy, zdecydowaliśmy bardzo zgodnie już na początku. Ja sama byłam podobnie wychowywana, rozpieszczana i wychuchana, najpierw przez babcię, potem rodziców. Wyrosłam na rozpieszczonego bachora i może trochę egocentryczkę, ale z poczuciem siły, z poczuciem, że moje potrzeby są ważne, a być może najważniejsze. Wydaje mi się, że niemowlę musi też mieć poczucie siły, czuć się ważne i mieć poczucie sprawstwa, musi wiedzieć, że jak jest mu źle, to ktoś przyjdzie i utuli. Manipulujący płaczem przedszkolak, który chce dostać zabawkę tudzież cukierka, to jednak trochę inna historia.

Położne australijskie mówiły, że współcześnie odchodzi się także od rygorystycznej rutyny i robienia wszystkiego codziennie tak samo o sztywno określonych porach. Mówiły, że nie trzeba codziennie kąpać i niekoniecznie o tych samych porach. Ja o tym nie słyszałam. Na psychologii uczyli nas, że rutyny dają dzieciom poczucie bezpieczeństwa, podobnie jak ustalanie granic. Jednak też wydaje mi się, że z natury niemowlę nie ma granic, jest zlane z mamą, nie do końca jest świadome swojej odrębności i być może niekoniecznie trzeba mu tą odrębność uświadamiać. Też wydaje mi się, że sztywny rozkład dnia i robienie czegoś dokładnie na godzinę to trochę metody wojskowe, nazbyt autorytarne. Myślę, że wystarczy tu po prostu uporządkowane środowisko, stałe miejsce spania, spokój i jakiś tam zestaw rytuałów.

Dzieci Azjatek podobno są spokojniejsze i mało płaczą, dlatego, że mamy więcej je noszą i szybciej reagują na ich potrzeby, płacz. Azjatyckie niemowlaki też śpią z rodzicami w jednym łóżku. W Australii szanuje się ten zwyczaj i nie odradza się matkom/rodzicom "współspania" (co-sleeping).

Jeśli chodzi o przepisy bezpieczeństwa i wyeliminowanie czynników ryzyka związanych z SIDS (sudden infant death syndrome - syndrom nagłej śmierci niemoląt) to zrobiliśmy tutaj wszystko. Ryzyko jest mniejsze gdy dziecko jest karmione piersią, śpi w pokoju rodziców, w śpiworku, bez poduszek i nakryć i nie jest przegrzewane. Dom musi być wietrzony, a rodzice nie mogą być palaczami (ryzyko SIDS gdy jeden rodzic pali podwaja się).

Co w związku z tym.
1)Postanowiłam, że jednak przeniesiemy czas kąpieli na rano, żeby nie dostarczać wieczorem pobudzonemu już dziecku więcej stymulacji.
2)Też będziemy próbować kłaść Mayę spać wcześniej. Maya śpi w nocy pięknie i spokojnie w swoim łóżeczku, które postawiliśmy w naszej sypialni. Sypialnia jest nudna, biała, żadnych kolorowych stymulacji. Temperatura powietrza jest ustawiona na 20 stopni a Maya śpi bezpośrednio na materacu bez poduszek w śpiworku dostosowanym do tej właśnie temperatury. Dzisiaj w nocy spała od północy do 6 rano bez pobudki, o 6 zjadła przez 15 minut, usnęła i obudziła się radosna dopiero o 9 rano.
3) Wydłużę przerwy na zabawę i karmienie w ciągu dnia. Wiem, że noworodek powinien spać w zasadzie non stop poza karmieniam, a następnie po pierwszym miesiącu życia zmiejszać długość snu o kilka godzin. Maya kończy dzisiaj miesiąc.
4) Wieczorem trochę ponosimy, trochę pośpiewamy i będziemy próbowali wyciszyć i położyć Mayę wcześniej. Jednym ze sposobów na wyciszenie i uśpienie jest gdy po karmieniu przewieszę Mayę przez siebie, tak że śpi na brzuszku wtulona we mnie. Ja wtedy mogę czytać książkę. Tata też ma swoje sposoby na uspokojenie, kładzie ją na ranieniu, kołysze i leciutko dmucha jej w twarz.

I to tyle na razie. Nikt nie mówił, że będzie lekko. I tak jestem wdzięczna, że dziecko jest zdrowe, radosne, śpi spokojnie w nocy, często się uśmiecha, uwielbia kąpiele i przybiera ostro na wadze. Mój niemowlak musi być wytulony i wypieszczony i nie ma mowy o płakaniu w samotności.

Go the fuck to sleep

2011-08-10T05:56:00.001-07:00

Co z nami

2011-08-09T23:05:00.000-07:00

W sobotę robimy imprezę, obiad dla znajomych, trochę parapetówę (housewarming), trochę powitanie Mayi. Nie mam za bardzo pomysłu co ugotować, czy bardziej przekąskowo, czy jakiś solidny obiad. Do tego włączony piekarnik zaczął wywalać nam korki, więc opcje bez piekarnika mam ograniczone. Mam za to plan odciągnięcia wcześniejszego mleka, tak bym mogła napić się lampkę lub dwie wina, po raz pierwszy od października 2010.

Zostaliśmy zaproszeni na urodziny koleżanki do restauracji i chyba nic z tego. Nawet gdybym miała z kim zostawić Mayę, to jednak nie chciałabym jej jeszcze zostawiać. Owen mówi idź sama, ja zostanę z dzieckiem. Jednak ta opcja też mi nie odpowiada, zwłaszcza, że znajomi bardziej Owena niż moi.

Maya w dzień spi dobrze. W dzień zabieram ją na dół domu, do kuchni i salonu do wózka. Dni są łatwe, dziecko śpi zwykle idealnie przy szumie zmywarki do naczyń i innych kuchennych dźwięków. Jak jest ładana pogoda to zabieram ją na długie spacery nad naszą zatokę - też śpi idealnie. Telewizja już tak na nią nie działa. Gdy budzi się jest radosna, trochę ją ponoszę pokazując świat (dom), trochę do niej pogadam, pokarmię, zmienię, Maya uśmiecha się, jest spokojna, idzie łatwo spać. Wtedy uwielbiam moje dziecko i moje dzienne bycie mamą. W nocy też śpi idealnie, my kładziemy się spać koło północy, w nocy obecnie mam tylko jedną pobudkę tak koło 4 nad ranem. Czasami zajmuje mi 20 minut karmienienie, bez zmieniania pieluszki, czasami zajmuje godzinę ze zmienianiem i dłuższym karmieniem, po czym dziecko idzie spać i budzi się dopiero koło 8-9 rano. Najgorsze jednak są niektóre wieczory, kiedy Owen przychodzi z pracy i nie potrafię rozpracować, od czego to zależy i czy Maya ma złe dni spontanicznie. Owen nazywa to "witching time". Czasami od 18-19 po południu do północy Maya jest marudna i nie śpi. Jest najedzona, a dalej woła i kręci głową o cyca. Jedyne co ją uspokaja to albo cyc w buzi i tarmoszenie moich zmęczonych piersi na zmianę z przysypianiem, albo noszenie na rączkach i śpiewanie piosenek. Próbowaliśmy już nawet smoczka, ale nie chce - wypluwa. Jest mocno pobudzona, szerokie źrenice, w przerwach przysypia, by znowu się budzić i krzywić, marudzić. Akurat wbija się to w porę wieczorną, kiedy oboje jesteśmy zmęczeni. Poza tym jest to jedyny czas kiedy jesteśmy razem, kiedy Owen wraca z pracy i zamiast wypocząć, porozmawiać o dniu, spokojnie poprzytulać się lub nawet pooglądać razem telewizję, jesteśmy zestresowani, przemęczeni i postawieni na nogi marudzącym dzieckiem. Owen ciężko pracuje, bo ma kierownicze stanowisko, do tego ma dostać sporą podwyżkę, więc musi się starać. Też ciągnie dalej studia, więc po pracy musi czytać. Ja pod koniec dnia jestem na tyle zmęczona, że każdy marudny dźwięk z ust Mayi zaczyna mnie wyprowadzać z równowagi, mam ochotę zamknąć oczy, zatkać uszy i już nic nie słyszeć.

W piątek idę na spotkanie z naszą wysokokwalifikowaną położną z trzema dyplomami. Mam zamiar zapytać się o radę w tej sprawie.

Owen mówi (w swoim statusie na Facebooku):

2011-08-09T02:16:00.000-07:00

"Hoping the government repeats the $1000 (plasma TV) stimulus package for GFC 2.0"

Status odnosi się do bonusu $1000 jaki rząd Australii przyznał na koniec roku finansowego parę lat temu każdemu pracującemu obywatelowi. To był krok w celu stymulacji rynku, pobudzenia konsumpcji i przeciwdziałania globalnemu kryzysowi finansowemu (GFC). W Australii utarł się żart, że wszyscy z tego bonusu zakupili duże telewizory i dlatego od tamtej pory trudno w Australii o dom bez dużej plazmy lub LCD.

Rok finansowy kończy się w Australii w lipcu. Ja zaczynam koniec roku finansowego uwielbiać. Po wypełnieniu krótkiego rozliczenia internetowego można się od razu dowiedzieć ile podatku dostanie się z powrotem. W zeszłym roku dostaliśmy zwrot $5000 podatku, w tym ponad $2000. Pieniążki pojawiają się na koncie bardzo szybko.

Tytuł Master Chef Australia powędrował do 36 letniej mamy - o tym, że w życiu trzeba być realistą

2011-08-08T21:32:00.000-07:00

Od paru miesięcy byliśmy z Owenem uzależnieni od codziennych, wieczornych odcinków australijskiego reality show Master Chef. Pomysł na program jest prosty - grupa amatorskich kucharzy rywalizuje w różnych pojedynkach kulinarnych o tytył Master Chef, prestiżowe stypednia kulinarne, $100 000 na rzecz dalszej kariery w przemyśle gastronomicznym i publikację własnej książki kucharskiej. To już kolejny sezon i wydanie programu, który realizowany jest z takim rozmachem i dopracowaniem jakiego nigdy przedtem nie widziałam. Pięknie nakręcony - piękna muzyka, piękne zdjęcia, z udziałem najlepszych australijskich i światowych szefów kuchni, z podróżami do najlepszych restauracji w Australii, ale też w Azji, i np Nowym Jorku. Zapraszane do programu są także inne osobistości życia publicznego (np. Dalajlama)a zadaniem zawodników jest przyżądzenie dla nich czegoś smakowitego. I tak oglądaliśmy program nałogowo, gotując wieczorny deser w przerwach na reklamy. Tak na marginesie - epizod w Nowym Jorku miałam przyjemność oglądać na porodówce.

W tym roku tytuł Master Chef 2011 zgarnęła Kate Bracks - 36 letnia gospodyni domowa, mama trójki, z australijskiej prowincji. Kate z wykształcenia jest nauczycielką, ale zrezygnowała z kariery zawodowej by wychowywać własne dzieci. Rozwój Kate w programie był niezwykły, bo dziewczynie nie brakuje ani talentu ani inteligencji ani też determinacji. Na początku gotowała pyszne domowe obiady, a po paru miesiącach trwania programu wyszukane dania restauracyjne, używając zaawansowanych technik przygotowania i prezentacji.

Wczoraj na 7 PM Project (kolejnym z moich codziennych ulubionych programów w telewizji, gdzie panel 4 osób w lekki sposób żartuje sobie z medialnych wydarzeń dnia) przeprowadzono krótki wywiad z Kate. Najcięższe dla niej było rozstanie z dziećmi na 7 miesięcy (uczestnicy programu mieszkają w zamkniętym domu, w którym nie mają nawet dostąpu do telefonów). Wprawdzie myślała, że odpadnie po paru tygodniach ale gdy okazywało się, że jednak nie to miała poważne wątpliwości czy zostać i gdyby nie wsparcie męża, który krzyczał, że niech nie waży się wracać do domu, to by aż tak długo nie wytrzymała. Na pytanie dlaczego nie chce zostać szefem kuchni jak większość uczestników programu, tylko założyć skromne B&B ("bed & breakfast" - zwykle niewielki pensjonat) odpowiedziała - bądżmy realistyczni, jestem mamą trójki małych dzieci i to nie chodzi w parze z karierą szefa kuchni. Na pytanie jak przygotować dzieciom drugie śniadanie do szkoły, tak by chętnie je zjadły odpowiedziała - trzeba przekazać to zadanie w ręce męża, bo on zawsze włoży im takie smakołyki, które ona by nigdy im na śniadanie nie dała.

W finalnym pojedynku należało przygotować mrożony deser "bałwanek" przyżądzony przez szefa kuchni najlepszej restauracji na świecie - Duńskiej "Noma".

O Noma oglądałam kiedyś cały program i jest to kuchnia i pomysł rzeczywiście niezwykły, bo nie brak mu nie tylko kulinarnej pasji założyciela, ale również niesamowitej determinacji, by przyżadzać dania i prowadzić restaurację na najwyższym poziomie. Założyciel - szef kuchni jest człowiekiem młodym, z żoną i małym dzieckiem. Na koniec programu jednak przyznał, że daje sobie maksymalnie jeszcze dwa lata i koniec. Bo nie jest w stanie utrzymać tak wysokiego poziomu restauracji i żyć normalnie, być tatą i mężem dla swojej rodziny.

I mi też nasuwa się taki wniosek, że nie da się w życiu dobrze realizować wiele rzeczy na raz. A jeśli ktoś nam tak mówi, to karmi nas mitami. Wszystkie kobiety jakie znam, prawdziwie wybitni naukowcy lub politycy dzieci nie posiadają. I odwrotnie - trudno być dobrą mamą, zwłaszcza trójki, gdy pracuje się zawodowo na pełny etat - znam kobiety, które zrezygnowały z rywalizacji zawodowej i kariery na pełnych obrotach, na rzecz pracy dorywczej, lub na pół etatu, lub z pracy w ogóle.

Mit, że można mieć wszystko jest w mediach podtrzymywany, przez pięknych celebrytów, z dziećmi, z karierami. To jest mit, za dobrym wyglądem nie zawsze kryje się zdrowy styl życia, a za dziećmi zwykle stoją nianie. W najbliższej rodzinie Owena jest taka postać bizneswoman z Sydney, która zrobiła karierę i pieniądze prowadząc prywatne złobki/przedszkola. Sama na dzieci zdecydowała się wieku lat 38, przy wsparciu in vitro. Urodziło się jedno dziecko, potem drugie. Dzieci obecnie są nastolatkami z problemami, na swoją matkę i ojca mówią po imeniu, mamą nazywały nanię Filipinkę. Być może są kobiety, którym udało się rozwiązać problem godzenia rodziny z pracą zawodową lepiej, zachowując przy tym idealną sylwetkę i piękny, młody wygląd. Są to jednak wyjątki i szkodliwe wydaje się, gdy media starają się zrobić z tego wzór dla reszty kobiet świata. Nie ma siły, żeby budować konsekwentnie karierę zawodową i być jednocześnie mamą dla dzieci w domu. Oczywiście mówiąc kariera nie mam na myśli pracy w niepełnym wymiarze godzin, ale tą pełnoetatową z osiągnięciami, stanowiskami i prestiżem.

Mówi się, że inteligencja polega nie tylko na tym, by znać swoje możliwości i korzystać z szans jakie przynosi życie, ale także na tym by znać swoje ograniczenia i oceniać rzeczy realistycznie.

Euforia bycia mamą

2011-08-04T16:54:00.000-07:00

Dzisiaj link po linku i przeczytałam taki tekst

Czy ja przeżywam euforię bycia mamą?

Trudno powiedzieć. I tak i nie. Myślę, że przeżywam huśtawkę emocji.

Jestem zakochana w Mayi, to na pewno. Maya mnie mocno zaskoczyła jak ją pierwszy raz zobaczyłam na sali operacyjnej. Spodziewałam się wątłego noworodka o przeźroczysto sinej karnacji. A zobaczyłam dorodne, zdrowo wyglądające dziecko o idealnie gładkiej, pięknej, ciemnej skórze, bujnych ciemnych włoskach i wielkich oczach. Myślę, że Maya jest ciemniejsza od Owena, złapała gdzieś te ciemne armeńskie geny, wielkie oczy i wydatne usta. Maya jest idealna, to na pewno - jak każde dziecko jest idealne dla swoich rodziców.

Czasami na Facebooku przeglądamy z Owenem zdjęcia niemowlaków, dzieci kolegów Owena ze szkoły i czasami śmiejemy się, jakie niektóre dzieci są brzydkie, dziwne, takie jakieś "alien-alike". Mówimy sobie - nasza Maya jest piękna. Jednak nie umieszczamy zdjęć Mayi na Internecie, z wielu powodów, też żeby ktoś przypadkiem nie śmiał się z naszego dziecka, jak my śmiejemy się z cudzych.

Jest sporo negatywnych stron mojego macierzyństwa. Największe to chyba to, że idę spać i wiem, że nie będzie to słodki, długi, niczym nieprzerwany sen i że odpocznę, a rano obudzę się rześka i będę piła leniwie kawę przeglądając internetowe strony.

Poza tym to huśtawka emocji. Maya raczej nie płacze. Zdarza się jej za to krzyczeć, bardzo głośno, tonem domagania się i żalu. Poza tym wydaje różne dziwne dźwięki, głośne dźwięki. Owen coś ostatnio wspomniał o wyjściu do restauracji, a ja mu na to, że nie możemy zabrać naszego zwierzaka do wyszukanej restauracji. Odgłosy bekania i bąków Mayi są głośne jak u starego faceta. Nawet jak się przeciąga i ziewa to robi to strasznie głośno. Pozostaja nam głośne kawiarnie. Pamiętam Norweżki zabierają swoje dzieci wszędzie, karmią wszędzie. W Australii jest podobnie. Prawnie też wolno karmić matce wszędzie i jak jej wygodnie. Mimo to nie zabieram swojego zwierzaka do żadnej restauracj puki co, dla własnego komfortu.

Maya od paru dni uśmiecha się pełnym, intencjonalnym uśmiechem. Wcześniej lekki uśmiech przychodził łagodnie i odchodził. Teraz przyciągam jej główkę, patrzę jej prosto w oczy i za chwilę dostaję rozciągnięty na całą twarz uśmiech.